To ważne, ponieważ estetyczny formularz nie gwarantuje użytecznych wyników. Możesz zebrać wiele odpowiedzi, a mimo to nie móc rozstrzygnąć problemu postawionego w pracy. Przyczyną bywają pytania zbyt ogólne, brak właściwych wariantów odpowiedzi albo skierowanie ankiety do osób, których temat nie dotyczy.
W tym poradniku przejdziesz od pomysłu na badanie do sprawdzenia gotowego narzędzia. Znajdziesz przykłady pytań, schemat wprowadzenia, zasady tworzenia skal i listę kontroli przed udostępnieniem ankiety. Przykłady są materiałem edukacyjnym: pokazują sposób projektowania pytań, ale nie stanowią zwalidowanego kwestionariusza do dowolnego tematu.
Od czego zacząć przygotowanie ankiety do pracy dyplomowej?
Zanim napiszesz pierwsze pytanie, przygotuj krótką koncepcję badania. Powinna wyjaśniać, jaki problem podejmujesz, jakiej grupy dotyczy i jakie dane będą potrzebne do jego opisania. Jeżeli nie masz jeszcze uporządkowanej koncepcji, zacznij od poradnika o planie pracy i przygotowaniu do spotkania z promotorem.
Na jednej stronie zapisz:
- Cel badań: co zamierzasz poznać, opisać lub porównać.
- Problem główny i pytania szczegółowe: na co ma odpowiedzieć analiza.
- Grupę badaną: kto może udzielić odpowiedzi i jakie warunki musi spełnić.
- Zakres: jakiego okresu, miejsca lub rodzaju doświadczeń dotyczą pytania.
- Plan analizy: jakie zestawienia pozwolą odpowiedzieć na problemy badawcze.
- Hipotezy, jeżeli wynikają z projektu: jakie przewidywania chcesz sprawdzić i na jakiej podstawie je przyjmujesz.
Nie każda ankieta wymaga hipotez. W badaniu nastawionym na rozpoznanie mało znanego zjawiska punktem wyjścia mogą być pytania badawcze. Wymagania uzgodnij z promotorem i opisz konsekwentnie w metodologii.
Sprawdź także, czy ankieta rzeczywiście dostarczy odpowiednich danych. Nadaje się do zbierania deklaracji, opinii i ocen. Jeśli chcesz poznać rzeczywisty czas odpowiedzi na wiadomości, dane z rejestru mogą być dokładniejsze niż pamięć uczestników. Pytanie o odczuwany wpływ konsultacji daje informację o ocenie respondenta, ale samo nie dowodzi, że konsultacje spowodowały lepszy wynik pracy.
Jak połączyć cel badań, problemy badawcze i pytania ankietowe?
Każde pytanie powinno mieć zadanie. Może dostarczać informacji o głównym problemie, kwalifikować uczestnika do badania albo określać cechę potrzebną do porównania grup. Jeżeli nie potrafisz powiedzieć, gdzie wykorzystasz odpowiedź, zastanów się, czy pytanie jest potrzebne.
Poniżej znajduje się roboczy przykład dotyczący korzystania z konsultacji przy pisaniu pracy. Zamiast szerokiej tabeli możesz przygotować podobne krótkie karty dla własnego projektu.
Przykład 1: korzystanie z konsultacji
Cel: opisanie korzystania z konsultacji przez studentów przygotowujących pracę dyplomową w bieżącym semestrze.
Problem szczegółowy: jak często badani uczestniczyli w konsultacjach dotyczących pracy w ostatnich 30 dniach?
Pytanie ankietowe: „W ilu konsultacjach dotyczących pracy dyplomowej uczestniczyłeś lub uczestniczyłaś w ostatnich 30 dniach?”.
Odpowiedzi, jedna do wyboru: 0; 1; 2; 3 lub więcej; nie pamiętam.
Plan analizy: liczebności i odsetki dla poszczególnych odpowiedzi. Wariant „nie pamiętam” należy pokazać odrębnie, a nie traktować jako brak konsultacji.
Przed pytaniem wyjaśnij, co rozumiesz przez konsultację, na przykład zaplanowane spotkanie indywidualne lub grupowe poświęcone pracy. Ustal też, czy wliczasz kontakt mailowy. Bez tego uczestnicy mogą liczyć różne rodzaje aktywności.
Przykład 2: ocena przydatności konsultacji
Problem szczegółowy: jak uczestnicy konsultacji oceniają ich przydatność w zaplanowaniu dalszych działań?
Pytanie ankietowe: „Jak oceniasz przydatność ostatniej konsultacji w ustaleniu kolejnego kroku pracy nad tekstem?”.
Odpowiedzi, jedna do wyboru: zupełnie nieprzydatna; raczej nieprzydatna; ani przydatna, ani nieprzydatna; raczej przydatna; bardzo przydatna; nie potrafię ocenić.
Kto odpowiada: wyłącznie osoby, które skorzystały z konsultacji w przyjętym okresie. Pozostałe przechodzą do kolejnej części formularza.
Plan analizy: rozkład ocen wśród osób objętych pytaniem. Mianownikiem nie będzie automatycznie liczba wszystkich uczestników badania.
W ten sposób powstaje ciąg: cel, problem, wskaźnik, pytanie i sposób opracowania odpowiedzi. Szersze wyjaśnienie tych zależności znajdziesz w artykule o metodologii badań własnych w pracy dyplomowej.
Jakie rodzaje pytań zastosować w ankiecie?
Dobieraj rodzaj pytania do informacji, której potrzebujesz. Łatwość liczenia procentów jest przydatna, ale nie powinna decydować o wszystkim. Pytanie zamknięte z ubogą listą odpowiedzi może pominąć istotne doświadczenia badanych.
Pytania jednokrotnego wyboru
Stosuj je, gdy respondent ma wskazać jedną odpowiedź. Kategorie powinny umożliwiać jednoznaczny wybór. Przy pytaniu o liczbę konsultacji przedziały „1-2” i „2-3” są błędne, ponieważ osoba z dwiema konsultacjami pasuje do obu.
W nagłówku lub instrukcji napisz: „Wybierz jedną odpowiedź”. Jeśli pytasz o główną trudność, zaznacz, że chodzi o najważniejszą, a nie o wszystkie doświadczane trudności.
Pytania wielokrotnego wyboru
Wykorzystaj je, gdy kilka odpowiedzi może być prawdziwych jednocześnie. Przykład: „Z jakich materiałów korzystałeś lub korzystałaś przy planowaniu rozdziału w ostatnim miesiącu?”. Uczestnik może wskazać książki, artykuły naukowe, wytyczne wydziału i notatki z konsultacji.
Instrukcja powinna określać, czy można wybrać wszystkie pasujące odpowiedzi, czy najwyżej określoną liczbę. To dwa różne zadania. Ograniczenie do trzech wskazań oznacza selekcję i może zmienić interpretację wyników.
Opcje „żadne z wymienionych” i „nie korzystałem lub nie korzystałam z materiałów” nie powinny być zaznaczane razem z konkretnymi materiałami. Jeśli formularz nie pozwala łatwo wykluczyć takiego połączenia, rozdziel pytanie na filtr i listę materiałów.
Pytania półotwarte
Połącz listę odpowiedzi z opcją „inne, jakie?”. To przydatne, gdy nie masz pewności, że przewidziałeś wszystkie możliwości. Zaplanuj jednak późniejsze odczytanie dopisanych wypowiedzi. Część może wymagać nowej kategorii, a część będzie odpowiadać już istniejącym pozycjom.
Pytania otwarte
Pozwalają opisać doświadczenie własnymi słowami. Zamiast ogólnego „Co sądzisz o pisaniu pracy?” możesz zapytać: „Co najbardziej pomogłoby Ci zaplanować kolejny etap pisania pracy?”. Taka odpowiedź wnosi konkretny materiał do analizy.
Nie ma obowiązku ograniczania pytań otwartych do końca ankiety. Umieszczaj je tam, gdzie są logicznie potrzebne. Uwzględnij jednak czas respondenta i pracę wymaganą przy kodowaniu wypowiedzi.
Jak pisać pytania, które nie sugerują odpowiedzi?
Neutralne pytanie pozwala odpowiedzieć zgodnie z doświadczeniem, także wtedy, gdy jest ono inne niż przewidywania autora. Najłatwiej sprawdzić to, próbując udzielić odpowiedzi negatywnej, niejednoznacznej albo „nie dotyczy”.
Usuń założenie, że problem na pewno wystąpił
Do poprawy: „Dlaczego promotor nie pomaga Ci wystarczająco w pisaniu pracy?”.
Propozycja: najpierw zapytaj o korzystanie z konsultacji, a następnie o ocenę otrzymanego wsparcia. Osoba zadowolona ze współpracy nie powinna być zmuszona do wskazywania przyczyny problemu, którego nie doświadcza.
Rozdziel dwie sprawy
Do poprawy: „Czy wskazówki były jasne i otrzymywałeś je szybko?”.
Propozycja: przygotuj osobne pytanie o zrozumiałość wskazówek i osobne o czas oczekiwania. Jasność informacji i szybkość kontaktu to różne cechy. Połączona odpowiedź nie pokaże, z którą z nich wiąże się ewentualna trudność.
Ustal okres, do którego odnosi się odpowiedź
Do poprawy: „Czy często pracujesz nad tekstem?”.
Propozycja: „Przez ile dni w ostatnich 7 dniach pracowałeś lub pracowałaś nad tekstem pracy?”. Przy odpowiedzi liczbowej można dopuścić wartości od 0 do 7 i osobną możliwość wskazania, że uczestnik nie pamięta.
Takie pytanie mierzy liczbę dni, a nie liczbę godzin ani jakość pracy. Jeśli potrzebujesz innej informacji, przygotuj inne pytanie. Nie dopisuj do wyniku znaczeń, których narzędzie nie obejmuje.
Zastąp trudne pojęcie konkretnym doświadczeniem
Zamiast pytać o „efektywność oddziaływań konsultacyjnych”, zapytaj, czy po ostatnim spotkaniu uczestnik wiedział, jakie zadanie ma wykonać jako następne. Najpierw zdecyduj jednak, czy właśnie to doświadczenie ma być wskaźnikiem badanego pojęcia. Prostszy język pomaga w zrozumieniu pytania, ale nie zastępuje uzasadnienia metodologicznego.
Jak przygotować skalę odpowiedzi i metryczkę?
W skali ocen każdy punkt powinien mieć jasne znaczenie. Dla stwierdzenia „Po ostatniej konsultacji wiedziałem lub wiedziałam, co zrobić dalej” można zastosować następujące warianty:
- zdecydowanie się nie zgadzam;
- raczej się nie zgadzam;
- ani się zgadzam, ani się nie zgadzam;
- raczej się zgadzam;
- zdecydowanie się zgadzam.
„Nie wiem” albo „nie potrafię ocenić” nie jest tym samym co neutralny środek skali. Jeśli taki wariant jest potrzebny, dodaj go poza uporządkowaną skalą zgody. Podobnie traktuj „nie dotyczy”. Nie nadawaj tym odpowiedziom automatycznie wartości 3 podczas obliczeń.
Pojedyncza pozycja z odpowiedziami od zdecydowanego braku zgody do zdecydowanej zgody nie jest jeszcze gotową, zwalidowaną skalą mierzącą złożoną cechę. Jeśli zamierzasz badać określony konstrukt psychologiczny, rozważ odpowiednie istniejące narzędzie, jego właściwości i zasady wykorzystania. Nie zmieniaj samodzielnie treści oraz punktacji, a następnie nie interpretuj wyniku według norm oryginału.
W autorskim formularzu utrzymuj czytelny kierunek odpowiedzi. Przy gotowym narzędziu postępuj według jego instrukcji, także w odniesieniu do pozycji wymagających odwróconego kodowania.
Metryczka powinna wynikać z planu analizy. Jeżeli porównujesz doświadczenia studentów studiów pierwszego i drugiego stopnia, pytanie o poziom studiów będzie uzasadnione. Pytanie o dokładną miejscowość, pracodawcę czy datę urodzenia może być zbędne. Nie twórz rozbudowanej metryczki tylko dlatego, że podobną widziałeś w cudzej pracy.
Jak napisać wstęp do ankiety i ułożyć kolejność pytań?
Wprowadzenie powinno wyjaśniać, kto prowadzi badanie, czego ono dotyczy, kogo zapraszasz oraz jak będą wykorzystywane odpowiedzi. Podaj rzeczywisty orientacyjny czas wypełnienia, ustalony po próbie formularza. Zaznacz dobrowolność udziału i opisz zasady postępowania z danymi zgodnie z faktyczną organizacją badania.
Roboczy schemat, który trzeba uzupełnić przed udostępnieniem:
Jestem [imię i nazwisko], studiuję [kierunek]. W ramach pracy dyplomowej prowadzę badanie dotyczące [temat]. Do udziału zapraszam [kryteria udziału]. Wypełnienie ankiety zajmuje około [czas ustalony w pilotażu]. Udział jest dobrowolny. Odpowiedzi posłużą do [rzeczywisty sposób wykorzystania]. Informacje o postępowaniu z danymi: [opis lub właściwa informacja dla uczestnika]. W razie pytań proszę o kontakt: [adres kontaktowy]. Dziękuję za poświęcony czas.
To szkielet komunikatu, a nie gotowa informacja odpowiednia dla każdego badania. Nie wpisuj automatycznie, że ankieta jest anonimowa. Sprawdź, czy nie zbierasz adresów e-mail, nazwisk lub kombinacji szczegółowych informacji pozwalających rozpoznać uczestnika. Poufne przechowywanie danych i anonimowe zbieranie odpowiedzi to różne sytuacje.
Praktyczny układ kwestionariusza obejmuje:
- wprowadzenie i informacje potrzebne do świadomej decyzji o udziale;
- pytania kwalifikujące oraz filtry;
- pytania ogólne wprowadzające w temat;
- bloki tematyczne odpowiadające problemom badawczym;
- potrzebne dane metryczkowe;
- podziękowanie i zakończenie.
Metryczka nie musi zawsze znajdować się na końcu. Jeśli poziom studiów decyduje o kwalifikacji do badania, zapytaj o niego wcześniej. Nie każ osobom niespełniającym kryteriów przechodzić przez całą ankietę.
Ile pytań i ilu respondentów potrzeba do pracy dyplomowej?
Nie istnieje uniwersalna liczba pytań ani odpowiedzi, która zapewnia poprawność badania. Krótki kwestionariusz może wystarczyć do wąskiego celu, a dłuższy być uzasadniony przy bardziej złożonym projekcie. Samo przekroczenie 20 pytań nie poprawia wartości narzędzia.
Przy ocenie długości uwzględnij nie tylko liczbę pozycji, ale również wysiłek potrzebny do odpowiedzi. Dziesięć obszernych pytań otwartych może zajmować więcej czasu niż dwadzieścia prostych pytań zamkniętych. Z kolei pytania ukryte za filtrami nie dotyczą każdego uczestnika.
Liczebność próby zależy od celu, planowanych analiz, charakteru populacji, sposobu doboru oraz dostępnych zasobów. Jeśli chcesz porównywać grupy, potrzebujesz odpowiednich liczebności w każdej z nich. Sama duża suma odpowiedzi nie rozwiąże problemu, gdy do jednej grupy trafiło kilka osób.
Ankieta udostępniona znajomym i w otwartej grupie internetowej nie staje się reprezentatywna tylko dlatego, że zebrała 100 lub 200 odpowiedzi. Opisz, jak dotarłeś do uczestników, kto mógł wziąć udział i jakie ograniczenia wynikają z rekrutacji. Przy planowaniu testów statystycznych ustal potrzebną liczebność przed rozpoczęciem zbierania danych, najlepiej z osobą kompetentną w planowanej analizie.
Jak przeprowadzić pilotaż ankiety?
Pilotaż to sprawdzenie, jak działa narzędzie przed właściwym badaniem. Zaproś osoby podobne do docelowych respondentów. Samo sprawdzenie formularza przez autora nie wystarczy, ponieważ autor wie, co chciał powiedzieć nawet w niejasnym pytaniu.
Poproś uczestników próby o opisanie własnymi słowami kilku pytań. Zapytaj, jak wybierali odpowiedź, czy brakowało wariantów i które sformułowania budziły wątpliwości. Zanotuj rzeczywisty czas wypełnienia. Taki praktyczny etap zaleca również polski poradnik Urzędu Statystycznego w Poznaniu „Jak przygotować i przeprowadzić badanie ankietowe?” z 2024 roku.
W próbie sprawdź też technikę:
- czy każdy wariant pytania filtrującego prowadzi do właściwej części;
- czy formularz działa na telefonie;
- czy wymagane pytania nie blokują osób, których nie dotyczą;
- czy instrukcje pasują do liczby możliwych zaznaczeń;
- czy odpowiedzi eksportują się do czytelnego arkusza;
- czy na próbnych danych potrafisz przygotować planowane zestawienie.
Po zmianach ponownie sprawdź poprawione miejsca. Zachowaj datę i oznaczenie finalnej wersji. Jeżeli zmienisz znaczenie pytań lub odpowiedzi, nie łącz bez wyjaśnienia wyników pilotażu z właściwym badaniem. Nie będą to automatycznie porównywalne pomiary.
Krótki pilotaż pomaga wykrywać problemy, ale nie jest pełną walidacją skali. Nie opisuj autorskiego kwestionariusza jako narzędzia o potwierdzonej trafności i rzetelności wyłącznie dlatego, że kilka osób uznało pytania za zrozumiałe.
Jak przygotować ankietę w Google Forms?
Najpierw dopracuj treść i logikę kwestionariusza, a następnie przenieś je do formularza. Wcześniejszy zapis w dokumencie ułatwia konsultację z promotorem i kontrolę wersji, choć nie jest warunkiem poprawności badania.
Dobierz typ pola do zadania. Jednokrotny wybór powinien pozwalać zaznaczyć jedną opcję, pola wyboru kilka, a odpowiedź tekstowa rzeczywiście powinna być potrzebna. Nie zastępuj wszystkich pytań rozbudowanymi siatkami: na małym ekranie łatwo pomylić wiersz lub przeoczyć opis skali.
Sprawdź przejścia między sekcjami. Google Forms pozwala kierować uczestników do sekcji na podstawie odpowiedzi w pytaniach jednokrotnego wyboru i na listach rozwijanych. Przetestuj każdą ścieżkę, w tym zakończenie ankiety przez osobę, która nie spełnia warunków udziału.
Zweryfikuj ustawienia odpowiedzi. Zbieranie adresów e-mail oraz ograniczenia dostępu wpływają na sposób udziału. Otwórz link przeznaczony dla respondenta na innym urządzeniu lub w osobnym oknie przeglądarki i sprawdź, co faktycznie zobaczy uczestnik. Nie traktuj samego wyłączenia pola e-mail jako dowodu pełnej anonimowości.
Wyślij odpowiedzi testowe i obejrzyj arkusz. Upewnij się, że rozróżniasz brak odpowiedzi, pominięcie po filtrze i odpowiedź „nie dotyczy”. Usuń lub wyraźnie oddziel wpisy testowe przed analizą właściwego badania. Zachowaj kopię kwestionariusza, który rzeczywiście udostępniasz.
Jak zaplanować analizę wyników jeszcze przed wysłaniem ankiety?
1. Dobierz sposób prezentacji odpowiedzi
Do każdego pytania dopisz roboczo, jak przedstawisz odpowiedzi. Przy jednokrotnym wyborze może to być liczba osób i odsetek, przy wielokrotnym wyborze liczba wskazań poszczególnych wariantów, a przy pytaniu otwartym kategorie tematyczne wraz z opisem sposobu ich utworzenia.
2. Przetestuj obliczenia na próbnych danych
Przećwicz to na niewielkim zestawie fikcyjnych odpowiedzi, wyraźnie oznaczonym jako test. Jeśli pytanie o trudności pozwala zaznaczyć kilka opcji, suma odsetków osób może przekroczyć 100%. Jeśli pytanie trafia wyłącznie do uczestników konsultacji, odsetki trzeba obliczać dla tej grupy, a nie dla wszystkich wypełniających ankietę.
3. Ustal zasady dla brakujących odpowiedzi
Zapisz także sposób traktowania braków danych. Brak odpowiedzi na pytanie „Ile razy korzystałeś z konsultacji?” nie oznacza zera konsultacji. Z kolei „nie pamiętam” jest udzieloną odpowiedzią o innym znaczeniu niż puste pole.
4. Zaplanuj porównania i punktację
Jeżeli planujesz porównywać grupy, upewnij się, że masz zmienną pozwalającą je wyodrębnić. Jeżeli chcesz obliczać wynik złożony z kilku pozycji, ustal wcześniej uzasadnienie takiego połączenia i reguły punktacji. Nie sumuj przypadkowych pytań tylko dlatego, że każde ma odpowiedzi oznaczone cyframi od 1 do 5.
Następny etap opisaliśmy w poradniku o opracowaniu wyników badań, procentach i komentarzach do ankiety. Warto zajrzeć do niego przed badaniem, aby sprawdzić, czy projektowane pytania dostarczą danych potrzebnych w rozdziale empirycznym.
Planujesz porównania grup lub sprawdzanie zależności i nie wiesz, jakie dane będą potrzebne? Przed udostępnieniem ankiety możesz omówić ze mną dobór analiz statystycznych do pytań badawczych. Pomogę ustalić, czy odpowiedzi pozwolą wykonać planowane obliczenia, zanim zbierzesz materiał, którego nie da się wykorzystać do zamierzonej analizy.
Lista kontroli przed udostępnieniem ankiety
Przejdź przez poniższe punkty na finalnej wersji formularza. Oceniaj to, co zobaczy respondent, a nie wcześniejszy szkic.
- Umiem wskazać cel badania i kryteria udziału.
- Każde pytanie ma związek z celem, rekrutacją lub zaplanowaną analizą.
- Pytania nie zakładają odpowiedzi ani wystąpienia określonego problemu.
- Jedna pozycja dotyczy jednego zagadnienia.
- Okres, którego dotyczą odpowiedzi, jest jasno opisany.
- Kategorie jednokrotnego wyboru nie nakładają się.
- Przy każdym pytaniu wiadomo, ile odpowiedzi można zaznaczyć.
- Neutralna ocena jest odróżniona od braku wiedzy i „nie dotyczy”.
- Pytania filtrujące prowadzą do odpowiednich sekcji.
- Metryczka obejmuje potrzebne informacje.
- Wprowadzenie odpowiada rzeczywistym ustawieniom i organizacji badania.
- Pilotaż objął zrozumiałość, czas, telefon i eksport odpowiedzi.
- Po poprawkach sprawdziłem lub sprawdziłam formularz ponownie.
- Finalna wersja jest zgodna z metodologią i uzgodnieniami z promotorem.
Najczęstsze pytania o ankietę do pracy licencjackiej i magisterskiej
Czy ankieta musi mieć 20 lub 30 pytań?
Nie. Liczbę pytań uzasadnia zakres badania, a nie uniwersalny limit. Usuń zbędne pozycje, ale sprawdź, czy pozostałe nadal pozwalają odpowiedzieć na wszystkie problemy badawcze. Wymagania dotyczące pracy uzgodnij z promotorem.
Czy każda praca lub ankieta wymaga hipotez?
Nie. Ich zasadność zależy od celu i charakteru badań. Inaczej planuje się sprawdzanie zależności, a inaczej badanie nastawione na opis lub rozpoznanie doświadczeń. Koncepcję dopasowuję do projektu oraz wymagań przyjętych na danym kierunku.
Jeśli formułujesz hipotezy, zaplanuj dane i analizę, które pozwolą je rzeczywiście sprawdzić. Nie dopisuj ich wyłącznie po to, żeby wypełnić schemat rozdziału.
Czy można skorzystać z gotowej ankiety?
Tak, jeśli odpowiada celowi i grupie badanej, a warunki jej użycia na to pozwalają. Sprawdź źródło, zasady wykorzystania i sposób interpretacji. Kwestionariusz znaleziony w internecie nie staje się narzędziem zwalidowanym tylko dlatego, że użył go wcześniej inny student.
Czy wszystkie pytania powinny być obowiązkowe?
Nie automatycznie. Obowiązkowe pytanie musi umożliwiać sensowną odpowiedź osobie, do której jest skierowane. Jeśli temat jej nie dotyczy, zastosuj filtr lub odpowiedni wariant. Wymuszenie przypadkowej odpowiedzi zwiększa kompletność arkusza, lecz obniża przydatność danych.
Czy mogę poprawiać pytania po rozpoczęciu badania?
Zmiana znaczenia pytania lub zestawu odpowiedzi może sprawić, że wyniki przed zmianą i po niej nie będą porównywalne. Zapisz zakres oraz datę zmiany i ustal z promotorem dalsze postępowanie. Najlepiej wychwycić takie problemy w pilotażu.
Czy ankieta internetowa zawsze jest anonimowa?
Nie. Zależy to od zbieranych informacji i organizacji badania. Nawet bez nazwiska szczegółowa metryczka oraz treść odpowiedzi mogą pozwolić rozpoznać osobę w małej grupie. Treść wprowadzenia musi odpowiadać rzeczywistemu sposobowi zbierania danych.
Sprawdź ankietę, zanim wyślesz ją respondentom
Masz cel i pytania badawcze, ale potrzebujesz przygotowania kwestionariusza lub poprawy jego wersji roboczej? Możemy opracować pytania, warianty odpowiedzi, instrukcję i metryczkę oraz sprawdzić ich kolejność i związek z założeniami badania. Jeśli ankieta już istnieje, prześlij ją do oceny przed udostępnieniem respondentom.
Gdy trzeba najpierw ustalić cel, problemy i sposób badania, sprawdź usługę „Pomoc przy rozdziale metodologicznym pracy licencjackiej i magisterskiej”. Przy planowanych testach lub porównaniach grup warto wcześniej omówić również usługę „Analiza statystyczna do pracy magisterskiej i licencjackiej”, aby kwestionariusz dostarczył potrzebnych danych.
- Dołącz cel, pytania badawcze i aktualną wersję ankiety.
- Opisz grupę respondentów i przekaż uwagi promotora.
- Podaj termin i zaznacz, czy formularz został już udostępniony.
Bibliografia i źródła
- Urząd Statystyczny w Poznaniu, Wielkopolski Ośrodek Badań Regionalnych (2024). Jak przygotować i przeprowadzić badanie ankietowe? Opracowanie: Magdalena Bryza, Wanda Nowara, Arleta Olbrot, Artur Owczarkowski. Polski poradnik wykorzystany przy omówieniu pilotażu i organizacji formularza.
- American Association for Public Opinion Research. Best Practices for Survey Research. Wytyczne wykorzystane do weryfikacji uwag o doborze próby i ograniczeniach badania.
- Pew Research Center. Writing Survey Questions. Materiał wykorzystany do weryfikacji zasad konstruowania pytań oraz odpowiedzi.
- Google. Wyświetlanie określonych pytań w zależności od odpowiedzi; Wyświetlanie odpowiedzi na pytania w formularzu i zarządzanie nimi. Dokumentacja Formularzy Google wykorzystana przy opisie ustawień narzędzia.
Polska literatura poszerzająca temat: Antoni Sułek (2002), Ogród metodologii socjologicznej, Warszawa: Wydawnictwo Naukowe Scholar. Książka omawia między innymi związek formy pytania z treścią uzyskiwanej odpowiedzi.
