Masz już ankietę o profilaktyce odleżyn. Większość osób dobrze oceniła swoją wiedzę, a odpowiedzi na pytania sprawdzające są bardziej zróżnicowane. W publikacji znalezionej do dyskusji widzisz jeszcze inny procent, uzyskany przy użyciu testu PZ-PUKT. Jak napisać o tych wynikach w jednej pracy magisterskiej? Zacznij od dopisania do każdej liczby, kogo lub co policzono i jakie narzędzie dało wynik. Odsetek osób wybierających dobrą samoocenę, odsetek osób uzyskujących określoną liczbę punktów i odsetek poprawnych odpowiedzi mogą dotyczyć tego samego tematu, a odpowiadają na trzy różne pytania. W dyskusji warto pokazać, na czym opiera się podobieństwo między badaniami i gdzie kończy się możliwość porównania.
Na przykładzie fikcyjnej ankiety z kierunku „Pielęgniarstwo” przejdziesz od arkusza odpowiedzi do opisu wyników i dyskusji z polskimi badaniami. Zobaczysz między innymi, co można ustalić, kiedy ankietowani oceniają własną wiedzę i odpowiadają na pytania z kluczem, ale część z nich pomija jeden z bloków. Liczby z ankiety ćwiczeniowej będą wyraźnie oddzielone od danych z opublikowanych prac.
Co mierzysz, kiedy pytasz o wiedzę o profilaktyce odleżyn?
Najpierw otwórz swój kwestionariusz. Przejrzyj dokładne brzmienie pytań, odpowiedzi do wyboru i zapis wcześniejszych ustaleń z promotorem. Pytanie „Jak oceniasz swoją wiedzę o profilaktyce odleżyn?” daje odpowiedź z perspektywy uczestnika. Pytanie, w którym tylko jedna z podanych odpowiedzi odpowiada kluczowi, pozwala ocenić poprawność odpowiedzi na konkretne zagadnienie. Pytanie „Czy w pracy korzystasz z narzędzia oceny ryzyka?” dostarcza deklaracji o praktyce. Każda z tych odpowiedzi opisuje inny aspekt tematu, choć w formularzu wszystkie mogły się znaleźć obok siebie.
- Samoocena wiedzy. Jednostką jest odpowiedź jednej osoby na pytanie o jej własną wiedzę. Przy odpowiedziach od 1 do 5 wartości tworzą uporządkowane kategorie. W rozdziale można pokazać liczebności i odsetki dla każdej kategorii. Jeżeli połączysz odpowiedzi 4 i 5, zachowaj też pierwotny rozkład i wyjaśnij, co oznacza połączenie. Samoocena gotowości do działania, znajomości procedury i ogólnej wiedzy może dawać inne odpowiedzi nawet u tej samej osoby.
- Wynik z autorskich pytań sprawdzających. Jednostką może być uczestnik z wynikiem punktowym albo odpowiedź na jedno konkretne pytanie. Zakres wyniku zależy od tego, co objęto pytaniami, jak dobrano opcje odpowiedzi i co znalazło się w kluczu. Dziesięć pozycji dotyczących wybranych zagadnień profilaktyki daje informację o tych dziesięciu pozycjach. Jeśli większość pytań dotyczy rozpoznawania czynników ryzyka, dobry wynik ogólny będzie mówił przede wszystkim o tej części materiału.
- Wynik z opublikowanego testu. Oprócz nazwy potrzebujesz wersji, wersji językowej i zakresu wyniku, który odczytujesz. W polskiej adaptacji PZ-PUKT 2021 wydzielono profilaktykę, stopnie odleżyn oraz opis rany [1]. Jeżeli Twoja ankieta dotyczy wyłącznie profilaktyki, przy analizie źródła szczególnie interesuje Cię ta podskala. Podskala to część narzędzia przeznaczona do oceny określonego obszaru. Wynik całkowity łączy także odpowiedzi z pozostałych obszarów.
- Deklarowana praktyka i praktyka zarejestrowana. Zaznaczenie w ankiecie, że dana czynność jest wykonywana, stanowi deklarację. Jeżeli badanie obejmuje obserwację pracy albo analizę dokumentacji, to odrębne źródła danych z własną jednostką analizy. Dobry wynik testu sam w sobie nie pozwala opisać tego, jak badani postępują na dyżurze albo jakie wyniki opieki uzyskują ich pacjenci.
Sprawdź też, do kogo odnosi się pytanie. Ocena własnej wiedzy daje inny wynik niż opinia o poziomie wiedzy personelu całego oddziału. Podobnie pytanie o znajomość nazwy narzędzia do oceny ryzyka dotyczy innego zadania niż rozpoznanie jego celu na podstawie opisu sytuacji. W dyskusji taka różnica ma znaczenie nawet wtedy, gdy obie publikacje opisują wyniki pod nagłówkiem „Wiedza”.
Spróbuj zapisać obok każdego wyniku krótkie zdanie bez ogólnego sformułowania „poziom wiedzy”. Na przykład „47 osób zaznaczyło jedną z dwóch najwyższych odpowiedzi w pytaniu o własną wiedzę”, „43 osoby wskazały odpowiedź zgodną z kluczem w pozycji B” i „31 osób uzyskało co najmniej 8 z 10 punktów”. Jeśli konkretne zdanie trudno ułożyć, wróć do formularza i reguły liczenia. Te same nazwy warto zachować w celu pracy, wynikach, dyskusji, streszczeniu i podpisach rycin.
Jak ustalić, czy artykuł naukowy nadaje się do porównania?
Otwórz pełny tekst publikacji i znajdź opis uczestników, narzędzia i analizowanego wyniku. Tytuł albo samo streszczenie pomaga wybrać artykuł, lecz zwykle nie opisuje szczegółowo przerwanych ankiet, składu podskali czy konstrukcji kategorii. Zapisz stronę, numer tabeli lub ryciny, przy której znalazłeś potrzebne informacje. Jeśli wybrane dane występują w kilku miejscach, sprawdź, czy podano ten sam licznik i tę samą podstawę. Zanotuj pozostałe niejasności przed napisaniem zdania, które miałoby się na tej liczbie opierać.
Najpierw licznik i mianownik
Przy wartości procentowej rozpisz ułamek. Mianownik może oznaczać wszystkich włączonych uczestników, osoby z ważną odpowiedzią, osoby z kompletnym wynikiem albo łączną liczbę ocenionych odpowiedzi na pozycje. Jeśli autorzy pokazują średni procent punktów, sprawdź sposób jego obliczenia. Wartość 60% może opisywać przeciętną część maksymalnego wyniku. W innym artykule 60% może być odsetkiem osób w kategorii określonej przedziałem punktów. W pierwszym przypadku procent opisuje punktację, w drugim udział ludzi w grupie.
Dobrym testem jest przepisanie liczby z powrotem na zwykłe zdanie. Sformułowanie „117 z 203 osób zaklasyfikowano do kategorii od 16 do 22 punktów” objaśnia wynik badania Szymańskiego, Porębskiej i Sipak-Szmigiel [2]. Z tego zdania da się odczytać, co jest licznikiem i mianownikiem. Gdyby pojawiło się „57,64% poprawnych odpowiedzi”, sens zmieniłby się mimo użycia tej samej liczby. Jeśli publikacja nie podaje podstawy, zaznacz ten brak i użyj źródła do rozmowy o zakresie tematu albo sposobie pomiaru.
Potem narzędzie i warunki pomiaru
Dwie publikacje mogą używać podobnych nazw narzędzi lub tego samego skrótu. Ustal, czy opisują tę samą wersję oraz czy w obu przypadkach analizowano wynik całkowity, podskalę lub konkretną pozycję. Zapisz, czy formularz miał to samo brzmienie, język, sposób udzielania odpowiedzi i sposób liczenia wyników. Skrócenie narzędzia, zamiana opcji odpowiedzi albo pominięcie części pozycji może zmienić interpretację wyniku. Dotyczy to również sytuacji, w której źródło dopuszcza odpowiedź „nie wiem”, a w badaniu własnym respondent musi wskazać jedną z odpowiedzi merytorycznych.
Czasami kusi przeliczenie dwóch skal na zakres od 0 do 100%. Wynik 7 z 10 można zapisać jako 70% możliwych punktów w tym konkretnym zestawie. Podobne przeliczenie wyniku z dłuższego instrumentu zmienia jego zapis, ale zachowuje treść pytań, ich trudność, zakres tematyczny i reguły punktowania. Te właściwości obu narzędzi nadal wymagają sprawdzenia. Sam procent nie uzasadnia potraktowania osoby z 7 punktami z 10 tak samo jak osoby z wynikiem 70% w szerszym teście.
Na końcu uczestnicy i moment badania
Zapisz osobno, czy badano osoby studiujące, osoby pracujące zawodowo albo grupę łączącą studia z pracą. Wśród studentów znaczenie ma etap kształcenia i moment ankietowania względem zajęć. Wśród osób pracujących przydatne są informacje o miejscu i rodzaju pracy, uczestnictwie w szkoleniach i sposobie rekrutacji. Jeśli Twoja próba pochodzi z jednego rocznika, a publikacja obejmuje kilka roczników dwóch stopni studiów, nawet szczegółowy opis wyników całej próby ze źródła nie daje jeszcze wyniku dla Twojej grupy. Sprawdź, czy autorzy podali użyteczne dane dla podgrupy. W przeciwnym razie nazwij różnicę w składzie zamiast przyjmować z góry, że właśnie ona wywołała zaobserwowaną rozbieżność.
Sprawdź również, jak przeprowadzono badanie. W kwestionariuszu wypełnianym samodzielnie w domu uczestnicy mogą mieć inne warunki niż podczas jednego spotkania grupy szkoleniowej. Ankieta zebrana tuż po zajęciach i ankieta przeprowadzona później mogą odzwierciedlać inny moment nauki. Warto podać, które różnice faktycznie wynikają z metod obu prac. Przypuszczenia o motywacji albo korzystaniu z materiałów mogą stać się pytaniami do dalszej weryfikacji.
Dobierz siłę zdania do tego, co udało się sprawdzić
Gdy pomiar i sposób liczenia są wspólne, a grupy jasno opisane, można pokazać wartości liczbowe z obu prac pod tą samą, precyzyjną nazwą. Nadal rozróżniaj opis od wnioskowania statystycznego. Do zdania o istotnej różnicy między próbami potrzebna jest odpowiednia analiza i dane, które pozwalają ją wykonać. Dwie wartości widoczne w publikacjach pozwalają zazwyczaj obliczyć różnicę arytmetyczną w punktach procentowych, o ile obie dotyczą tego samego odsetka. Sam taki rachunek nie podaje niepewności, nie rozwiązuje problemu różnic w rekrutacji i nie pozwala przypisać przewagi konkretnej przyczynie.
Kiedy pytania są różne, ale autorzy sprawdzili podobną zależność, omów jej kierunek. Możesz powiedzieć, że w obu pracach lepszej samoocenie na ogół towarzyszyły lepsze wyniki odpowiedzi, a potem opisać, jak każda z prac to ustaliła. Różne techniki analizy mogą odpowiadać na bliskie sobie pytania. Korelacja obliczona z rang opisuje tendencję w uporządkowanych wynikach. Odsetek osób osiągających umowną wartość odcięcia w dwóch podgrupach opisuje, kto znalazł się po określonej stronie tej wartości. Obie obserwacje można omówić wspólnie na poziomie kierunku, bez zrównywania wielkości związku.
Przy odmiennym pomiarze zachowaj też kategorię źródeł używanych jako kontekst. Publikacja o właściwościach testu pomaga wyjaśnić, jakie obszary wiedzy wyodrębniają autorzy i jak dokumentuje się narzędzie. Praca o samoocenie w opiece długoterminowej może pokazać, jak inna grupa odpowiadała na pytanie o własną wiedzę. Z przypisaną rolą łatwiej uniknąć akapitu, w którym kilka procentów stoi obok siebie, a czytelnik dopiero po zajrzeniu do metod odkrywa, że każdy znaczy coś innego.
Jak wykorzystać trzy rzeczywiste polskie badania?
Rogowska i Rychlewska – porównanie sposobu opisu samooceny
W pracy Katarzyny Rogowskiej i Moniki Rychlewskiej uczestniczyło 50 pielęgniarek z jednego zakładu opiekuńczo-leczniczego. Dane zebrano za pomocą autorskiego kwestionariusza. Opis ryciny 6 w tekście artykułu wskazuje wprost, że chodzi o samoocenę wiedzy związanej z profilaktyką przeciwodleżynową. 36% badanych określiło ją jako bardzo dobrą, 46% jako średnią, a 18% jako niską [3]. W podpisie ryciny użyto sformułowania o poziomie wiedzy, a kategorię z wynikiem 36% opisano jako „wysoki”. W tekście obok autorzy mówią o samoocenie i nazywają tę kategorię „bardzo dobrą”. Przy interpretacji kieruj się objaśnieniem w tekście. W tej samej pracy pojawiają się informacje o innych pytaniach, dlatego przy cytowaniu zapisz, z którego wyniku korzystasz.
Jeśli w Twojej pracy 58,8% łączy odpowiedzi „dobrze” i „bardzo dobrze”, wartość 36% ze źródła obejmuje tylko najwyższą kategorię w ujęciu autorów. Odjęcie jednej liczby od drugiej da wynik rachunku na dwóch różnych kategoriach. Możesz zapisać, że oba badania obejmowały samoocenę, po czym podać jej pełne brzmienie i kontekst w każdym przypadku. W przykładzie użyto pięciu opcji odpowiedzi. Publikacja pokazuje trzy kategorie na rycinie, a brzmienia pytania ani opcji kwestionariusza nie przytacza.
Szymański, Porębska i Sipak-Szmigiel – kierunek zależności u studentów
Sławomir Szymański, Emanuela Porębska i Olimpia Sipak-Szmigiel objęli badaniem 203 osoby studiujące stacjonarnie na pielęgniarstwie na Pomorskim Uniwersytecie Medycznym w Szczecinie, na studiach I i II stopnia. Kwestionariusz zawierał 27 pytań i dotyczył powstawania odleżyn, profilaktyki i leczenia. W części dotyczącej wyniku wiedzy autorzy podali maksymalnie 33 punkty. W ich kategorii „dostateczny”, odpowiadającej przedziałowi od 16 do 22 punktów, znalazło się 117 z 203 badanych, czyli 57,64% [2]. To przydatny przykład tego, jak odczytać procent osób w kategorii określonej przez autorów.
W tej pracy wyższej samoocenie towarzyszył na ogół wyższy wynik wiedzy [2]. To obserwacja, z którą można zestawić kierunek wyników własnych, jeśli u Ciebie porównanie rzeczywiście obejmowało dwie odpowiedzi od tych samych osób. W fikcyjnym przykładzie analiza opiera się na dwóch połączonych grupach samooceny i jednej granicy wyniku punktowego. U Szymańskiego i współautorów opis dotyczy związku na podstawie korelacji. W dyskusji zachowaj oba opisy i odnotuj szerszy zakres kwestionariusza oraz udział osób z różnych lat i stopni studiów. Zależność między uporządkowanymi wynikami nie mówi, czy poszczególne osoby trafnie oszacowały swój poziom według wspólnej skali.
Przybek-Mita i współautorzy – zakres polskiej wersji PZ-PUKT 2021
Joanna Przybek-Mita i współautorzy opisali polską adaptację oraz ocenę właściwości psychometrycznych wersji PZ-PUKT z 2021 r. Badanie objęło 82 pielęgniarki i pielęgniarzy pracujących w podstawowej opiece zdrowotnej, uczestniczących w szkoleniach podyplomowych. Test obejmował 72 pozycje. Autorzy wyróżnili 31 pozycji z profilaktyki, 21 ze stopni odleżyn i 20 z opisu rany [1]. W publikacji przedstawiono zarówno wyniki całego instrumentu, jak i wyniki poszczególnych obszarów. Gdy interesuje Cię profilaktyka, zacznij od sprawdzenia, który wiersz lub fragment omawia ten obszar i jak nazwano daną miarę.
W dyskusji pracy z autorską ankietą możesz wskazać, jakie zagadnienia Twój zestaw obejmuje wspólnie z częścią profilaktyczną PZ-PUKT. Samo wspólne przypisanie do profilaktyki nie rozstrzyga porównywalności pytań. Na przykład pytanie o rozpoznanie celu narzędzia oceny ryzyka mierzy węższy fragment wiedzy niż pełna podskala profilaktyki. Porównując zakres, zaznacz również, które obszary z testu znalazły się poza celem pracy magisterskiej. Pozwala to uzasadnić, dlaczego opublikowanego procentu nie używasz jako punktu odcięcia własnego zestawu.
Jeżeli w pracy faktycznie wykorzystujesz PZ-PUKT, odnotuj autorów instrumentu, wersję, wersję językową, zastosowane obszary, warunki użycia i skąd pochodzą reguły opracowania wyników. Przywołaj dane o właściwościach pomiaru dla tego zastosowania. W badaniu Przybek-Mity i współautorów oszacowanie spójności wewnętrznej całego testu dotyczyło właśnie tego narzędzia i tej próby [1]. Przywołanie tej wartości przy własnej skróconej ankiecie nie dostarcza dowodu o właściwościach Twoich pytań. Jeśli rzeczywiście modyfikujesz instrument, ustal z promotorem, jak opisać modyfikację i jakie porównania pozostają uzasadnione.
Co zapisać z publikacji przed napisaniem dyskusji?
Wystarczy krótka notatka przy każdym źródle. Zachowaj w niej informację, gdzie w pełnym tekście sprawdzono liczbę, oraz zdanie, które można uzasadnić tym wynikiem. Przy Rogowskiej i Rychlewskiej będzie to samoocena w zakładzie opiekuńczo-leczniczym z ryciny 6. Przy Szymańskim i współautorach zapisz osobno odsetek w kategorii 16 do 22 punktów i kierunek związku między samooceną a wynikiem. Przy pracy dotyczącej PZ-PUKT odnotuj wersję instrumentu, zakres podskali profilaktyki i grupę uczestników. Taka notatka pozwala przenieść do dyskusji wniosek z właściwej części artykułu bez mieszania narzędzi.
Gdy materiał mówi o „poziomie wystarczającym”, sprawdź, kto ustalił tę kategorię i na jakiej podstawie. Może ona oznaczać regułę z instrukcji instrumentu, umowny podział przyjęty przez badaczy lub kategorię samooceny wybraną bezpośrednio przez badanego. W ćwiczeniowym przykładzie określenie „co najmniej 8 z 10 punktów” ma wyraźnie opisową rolę. Jeżeli w Twojej ankiecie takiej granicy nie było w założeniach, rozkład punktów zwykle pozwala odpowiedzieć na pytanie o wyniki bez wprowadzania nowego podziału po tym, jak znasz liczby.
Fikcyjna ankieta – od 84 formularzy do 76 par odpowiedzi
W ćwiczeniu osoba pisząca pracę magisterską zebrała 84 formularze od studentek i studentów jednego rocznika pielęgniarstwa na studiach II stopnia. Udział był dobrowolny, a pomiar przeprowadzono jednokrotnie po zakończeniu bloku zajęć. Formularz obejmował pytanie o samoocenę i 10 autorskich pytań sprawdzających znajomość wybranych zagadnień profilaktyki odleżyn. Wśród nich były pytania dotyczące rozpoznawania czynników ryzyka, celu oceny i dokumentowania ryzyka. Nie trzeba znać treści klinicznej tych pytań, żeby prześledzić sposób analizy. Wszystkie odpowiedzi i liczebności w przykładzie są fikcyjne.
Główne pytanie pracy brzmi, jak studenci oceniają swoją wiedzę oraz jakie wyniki uzyskują w autorskim zestawie. Dodatkowe pytanie dotyczy związku między samooceną i wynikiem w tych samych formularzach. To rozróżnienie decyduje o tym, ile ankiet można wykorzystać. Do opisu samooceny wystarczą ważne odpowiedzi na jedno pytanie. Do wyniku ogólnego potrzeba odpowiedzi na wszystkie pozycje zestawu. Do zestawienia obu pomiarów trzeba mieć jednocześnie samoocenę i pełny wynik danej osoby.
Zapisz, co się liczy jako odpowiedź
Samoocenę zapisano w pięciu kategoriach, od 1 „bardzo słabo” przez 2 „słabo”, 3 „średnio” i 4 „dobrze” do 5 „bardzo dobrze”. W dziesięciu pytaniach sprawdzających każda odpowiedź zgodna z przygotowanym kluczem dawała jeden punkt, a odpowiedź niezgodna z kluczem lub wybranie opcji „nie wiem” dawały zero punktów. Puste pole zapisano jako brak odpowiedzi. Wynik ogólny od 0 do 10 obliczano wyłącznie dla formularzy z odpowiedzią na wszystkie dziesięć pytań. Opis pojedynczej pozycji można było oprzeć także na formularzach częściowo wypełnionych, o ile odpowiedź na tę pozycję była dostępna.
Tę regułę w przykładzie przyjęto przed analizą. Najpierw zachowano oryginalne odpowiedzi, a następnie utworzono zmienne do liczenia. To ważne, gdy arkusz pokazuje wartość zero. W jednej kolumnie zero oznacza odpowiedź merytoryczną niezgodną z kluczem albo jawne „nie wiem”. W innej kolumnie pustka informuje, że uczestnik niczego nie wybrał. Zachowanie surowego pola pozwala później obliczyć osobno, jak często padało „nie wiem”, i sprawdzić, czy jedno pytanie było pomijane częściej niż inne.
Policz, ile formularzy wchodzi do każdego wyniku
W ćwiczeniu 76 osób podało samoocenę i odpowiedziało na wszystkie pytania sprawdzające. Cztery osoby podały samoocenę, lecz nie ukończyły części sprawdzającej. Dwie ukończyły część sprawdzającą, ale pominęły samoocenę. Kolejne dwie nie podały samooceny i nie ukończyły zestawu. Kontrola liczebności daje 76 + 4 + 2 + 2 = 84. Do opisu samooceny weszło 80 osób, do opisu sumy punktów 78, a do analizy obu zmiennych razem 76. W opisie pojedynczych pytań mianownik zależy od liczby ważnych odpowiedzi na daną pozycję.
W praktyce zacznij od oznaczenia, czy w formularzu znajduje się ważna samoocena oraz czy jest komplet pozycji potrzebnych do policzenia wyniku. Na tym etapie wystarczą dwie kolumny z odpowiedziami „tak” lub „nie”. Połącz dane z obu bloków za pomocą tego samego identyfikatora formularza, jeśli przechowujesz je oddzielnie i możesz to zrobić bez przypisywania odpowiedzi do nazwiska. Jeżeli dysponujesz jedynie dwiema oddzielnymi, zbiorczymi listami odsetków, nie da się ustalić, kto podał daną samoocenę i zdobył określoną liczbę punktów. Taka praca może nadal zawierać dwa prawidłowe opisy rozkładów, a pytanie o ich związek trzeba pozostawić otwarte.
Najpierw pokaż to, co odpowiada na główne pytanie pracy
Samoocenę obliczono dla 80 ważnych odpowiedzi. W kolejnych kategoriach od 1 do 5 znalazło się 8, 12, 13, 33 i 14 osób. Dwie najwyższe odpowiedzi wybrało łącznie 47 z 80 osób, czyli 58,8%. Przeliczenie 47/84 dałoby odsetek wszystkich formularzy z zaznaczoną kategorią 4 lub 5. Dla pytania o rozkład ważnych samoocen właściwą podstawą jest 80 odpowiedzi. Liczbę czterech braków warto podać obok, aby odbiorca mógł odtworzyć pierwsze obliczenie.
W 78 kompletnych zestawach mediana wyniosła 7 punktów na 10. Mediana określa środek uporządkowanych wyników. Pierwszy i trzeci kwartyl wyniosły odpowiednio 6 i 8 punktów i wyznaczają granice środkowej części rozkładu. Zaobserwowane wyniki mieściły się między 2 a 10 punktami. Przynajmniej 8 punktów uzyskało 31 z 78 osób, czyli 39,7%. W ćwiczeniu ta dodatkowa informacja pokazuje górną część rozkładu. Nie przypisuje badanym kategorii kompetencji zawodowej. Samo porównanie 58,8% i 39,7% niczego jeszcze nie mówi o tym, jak samoocena poszczególnych osób łączyła się z wynikiem ich zestawu.
Przy pojedynczym pytaniu B, dotyczącym celu narzędzia oceny ryzyka, 43 z 81 ważnych odpowiedzi były zgodne z kluczem, czyli 53,1%. Dwanaście osób wybrało „nie wiem”, 26 wskazało odpowiedź niezgodną z kluczem, a trzy pozostawiły puste pole. Pytanie C, dotyczące rozpoznawania celu dokumentowania oceny ryzyka, miało 83 ważne odpowiedzi, w tym 66 poprawnych, czyli 79,5%. Jedna osoba je pominęła. Odsetek przy pytaniu C opisuje odpowiedzi na C i może obejmować formularz, w którym brakuje odpowiedzi na pytanie B. W raporcie warto dopisać tę zasadę raz, zamiast po każdej pozycji tłumaczyć różnicę między 78, 81 i 83.
Przy interpretacji punktów zwróć uwagę na konstrukcję dwóch pytań. Jeżeli C ma krótszy opis albo wyraźniej różniące się opcje, wyższy odsetek poprawnych odpowiedzi może wynikać częściowo z ich formy. Jeżeli obszar ryzyka był obszerniej omawiany na zajęciach, informacja o tym może pomóc zaplanować dalsze badanie, ale wymaga potwierdzenia przebiegu i treści zajęć. Możesz precyzyjnie opisać rozkład odpowiedzi w konkretnych pozycjach bez przesądzania, dlaczego tak się ułożył.
Zestaw obie odpowiedzi tylko w formularzach z kompletem danych
Wśród 76 osób z parą wyników 45 wybrało kategorię 4 lub 5, a 31 kategorię 1, 2 lub 3. W pierwszej grupie przynajmniej 8 punktów uzyskały 22 osoby, czyli 48,9%. W drugiej grupie było 8 takich osób, czyli 25,8%. Różnica wyniosła 23,1 punktu procentowego. To różnica odsetków po przeliczeniu w obrębie każdej grupy samooceny. Dzieląc 22 i 8 przez 76, otrzymasz udział każdej kombinacji w całej grupie. Taki rachunek odpowiada na inne pytanie niż to, jak często wynik co najmniej 8 punktów pojawiał się w każdej z dwóch grup.
Pozostałe kombinacje również wnoszą informację. Wśród 45 osób z samooceną 4 lub 5 wynik poniżej 8 punktów otrzymały 23 osoby. Wśród 31 osób z samooceną 1, 2 lub 3 wynik poniżej 8 uzyskały 23 osoby. Rozkłady się więc nakładają. Cztery liczby w parach, 22, 23, 8 i 23, sumują się do 76. W pełnym wyniku punktowym było 31 osób z co najmniej 8 punktami, a w zestawieniu par 30. Jedna z dwóch osób mających pełny wynik bez samooceny uzyskała 8 punktów, druga 6. Te osoby liczą się do ogólnego rozkładu punktów i nie należą do żadnej z grup samooceny.
Podział na dwie kategorie upraszcza komunikację, ale ukrywa różnice między poszczególnymi odpowiedziami. W ćwiczeniu grupa 1 do 3 obejmuje zarówno osoby odpowiadające „bardzo słabo”, jak i osoby odpowiadające „średnio”. W pracy, w której pytanie badawcze dotyczy tendencji przy wzroście samooceny, można przedstawić rozkład punktów w każdej z pięciu kategorii i rozważyć analizę zachowującą porządek, zgodnie z planem badania. Do badania kierunku zależności można użyć danych pojedynczych osób i metody uwzględniającej naturę miar, na przykład korelacji rang. Liczebności dwóch połączonych kategorii nie wystarczą, aby odtworzyć współczynnik dla pierwotnych pięciu odpowiedzi i pełnej punktacji.
Sprawdź, gdzie mogły zadziałać braki
Wynik punktowy jest znany dla 78 z 84 osób. Możesz w prosty sposób zobaczyć, na ile sześć niepełnych zestawów mogłoby wpłynąć na udział osób z wynikiem co najmniej 8 punktów w całej grupie 84 osób. W wariancie, w którym żadna z sześciu osób nie osiągnęłaby granicy, byłyby to 31 z 84 osób, czyli 36,9%. W wariancie, w którym wszystkie sześć osób mogłoby ją osiągnąć, górna granica to 37 z 84 osób, czyli 44,0%. Drugi wariant jest celowo szeroki. Przy dostępnych odpowiedziach częściowych można sprawdzić, czy którejś osobie brakuje już zbyt wielu punktów, by osiągnąć 8 nawet przy poprawnych odpowiedziach w pustych miejscach. Oba warianty są granicami opartymi na jawnych założeniach. Zaobserwowany wynik dla kompletnych zestawów pozostaje 31/78.
Tam, gdzie dane na to pozwalają, sprawdź braki w obu grupach samooceny. W ćwiczeniu samoocenę podały cztery osoby, które nie ukończyły pytań sprawdzających. Dwie zaznaczyły kategorię 4, jedna kategorię 1, a jedna kategorię 2. Daje to dwa niekompletne formularze wśród 47 osób z odpowiedzią 4 lub 5 oraz dwa wśród 33 osób z odpowiedzią 1, 2 lub 3. Liczebności są małe, a taki opis sam w sobie nie pokazuje przyczyny braków. Pozwala jednak ustalić, czy porównanie przeprowadzono w podgrupach o podobnej dostępności istotnych odpowiedzi. W badaniu z większym zakresem braków plan analizy może wymagać dodatkowej konsultacji i pełniejszej oceny.
Fragmenty pracy magisterskiej na podstawie przykładu
W zaleceniach dla pielęgniarstwa II stopnia Wydziału Nauk o Zdrowiu Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego rozdziały o metodach, wynikach i dyskusji mają odrębne zadania. Dyskusja odnosi wyniki do celu i piśmiennictwa oraz wymaga rozważenia zgodności i różnic [4]. To przykład opublikowanych zaleceń konkretnej uczelni. Układ własnej pracy uzgodnij z promotorem i oprzyj na wymaganiach jednostki, w której studiujesz. Szukając podpowiedzi dotyczących raportowania badania przekrojowego, możesz sprawdzić listę STROBE, szczególnie pozycje o brakujących danych, liczbie osób w kolejnych etapach i ograniczeniach [5].
Przykładowy opis metody
Celem badania było opisanie samooceny wiedzy studentek i studentów pielęgniarstwa II stopnia o profilaktyce odleżyn oraz wyników odpowiedzi na dziesięć autorskich pytań sprawdzających. Dodatkowo oceniono, jak często wynik równy co najmniej 8 punktów występował w grupach wyróżnionych na podstawie samooceny. Badanie miało charakter przekrojowy i objęło 84 osoby z jednego rocznika. Samoocenę rejestrowano na pięciostopniowej skali uporządkowanej od „bardzo słabo” do „bardzo dobrze”.
W zestawie pytań sprawdzających za odpowiedź zgodną z kluczem przyznawano 1 punkt. Odpowiedź niezgodną z kluczem oraz odpowiedź „nie wiem” punktowano jako 0, a pominięcie pozycji oznaczano jako brak danych. Wynik sumaryczny od 0 do 10 obliczano dla kompletnych zestawów. Odsetki dla poszczególnych pytań obliczano względem liczby ważnych odpowiedzi na daną pozycję. W zestawieniu obu pomiarów uwzględniono formularze z ważną samooceną i kompletem odpowiedzi na pytania sprawdzające. Pokazano osobno grupę z odpowiedziami 4 lub 5 i grupę z odpowiedziami od 1 do 3. Granica 8 punktów służyła do opisowego przedstawienia górnej części rozkładu autorskiego zestawu.
W rzeczywistej pracy rozwiń opis o rekrutację, czas pomiaru, zasady włączenia, źródła przyjęte przy opracowaniu klucza oraz sposób postępowania z brakami i uzasadnienie tej decyzji. Jeśli zrobiono przegląd pytań z udziałem specjalistów, próbne wypełnienie lub pilotaż, zapisz, co sprawdzono i co zmieniono przed rozpoczęciem badania. Taka informacja pomaga ocenić sposób konstrukcji pytań. Wykonane czynności i właściwości narzędzia opisuj na podstawie własnego materiału.
Przykładowy fragment rozdziału Wyniki
Otrzymano 84 formularze. Ważną odpowiedź na pytanie o samoocenę podało 80 osób. Wiedzę jako bardzo słabą oceniło 8 osób, jako słabą 12, jako średnią 13, jako dobrą 33 i jako bardzo dobrą 14. Łącznie odpowiedź „dobrze” lub „bardzo dobrze” wybrało 47 z 80 osób (58,8%).
Pełny wynik zestawu pytań sprawdzających obliczono dla 78 uczestników. Mediana wyniosła 7 z 10 punktów, a pierwszy i trzeci kwartyl wyniosły odpowiednio 6 i 8 punktów. Odnotowano wyniki od 2 do 10 punktów. Przynajmniej 8 punktów uzyskało 31 osób (39,7% kompletnych zestawów). W pytaniu B odpowiedź zgodną z kluczem wskazały 43 z 81 osób (53,1%). Odpowiedź „nie wiem” wybrało 12 osób, a w trzech formularzach brakowało odpowiedzi na to pytanie. W pytaniu C odpowiedź zgodną z kluczem wskazało 66 z 83 osób (79,5%).
Zestawienie samooceny i punktacji objęło 76 uczestników. W grupie osób z samooceną 4 lub 5 wynik co najmniej 8 punktów uzyskały 22 z 45 osób (48,9%). W grupie z samooceną od 1 do 3 ten wynik uzyskało 8 z 31 osób (25,8%). Różnica opisowa wyniosła 23,1 punktu procentowego.
W tym miejscu czytelnik może sprawdzić, skąd pochodzą oba odsetki i czy ich mianowniki odpowiadają temu samemu momentowi analizy. Zaznacz również, jak przedstawiasz kwartyle lub rozrzut wyników w całym rozdziale, zwłaszcza jeśli obliczasz je więcej niż jednym programem. Przy małych grupach i powtarzających się wartościach programy mogą używać odmiennych konwencji wyznaczania kwartylów. Podanie zastosowanej konwencji ułatwia powtórzenie obliczeń. Wyniki fikcyjnego przykładu można odczytać z opisu bez dodatkowego wykresu.
Przykładowy fragment rozdziału Dyskusja
W badanej grupie 47 z 80 osób opisało swoją wiedzę jako dobrą lub bardzo dobrą. Wśród osób z kompletem obu pomiarów wynik co najmniej 8 punktów częściej występował przy takiej samoocenie niż przy odpowiedziach od 1 do 3. W obu grupach obserwowano jednak wyniki poniżej 8 punktów, a część osób niżej oceniających swoją wiedzę uzyskała co najmniej 8 punktów. Wskaźniki odzwierciedlają dwa aspekty badanego zagadnienia, deklarowaną ocenę własnej wiedzy oraz wynik odpowiedzi na wybrane pytania sprawdzające.
Kierunek tego wyniku jest podobny do obserwacji Szymańskiego, Porębskiej i Sipak-Szmigiel [2], którzy wśród osób studiujących pielęgniarstwo opisali związek wyższej samooceny z wyższym wynikiem punktowym. Autorzy objęli badaniem studentów kilku lat obu stopni studiów i uwzględnili w narzędziu również powstawanie oraz leczenie odleżyn. Obecne zestawienie dotyczy jednego rocznika studiów II stopnia, dziesięciu pytań o wybrane zagadnienia profilaktyki i grup wyróżnionych według samooceny. Na tej podstawie można odnieść się do podobieństwa kierunku obserwacji, a wielkość związku pozostaje opisana osobno dla każdej pracy.
Odniesienia do samooceny dostarcza badanie Rogowskiej i Rychlewskiej [3]. Zgodnie z tekstem towarzyszącym rycinie 6 w grupie zatrudnionej w zakładzie opiekuńczo-leczniczym 36% badanych oceniło własną wiedzę dotyczącą profilaktyki jako bardzo dobrą. Odsetek 58,8% z badania własnego obejmuje dwie odpowiedzi, „dobrze” i „bardzo dobrze”, pochodzące z innego zestawu kategorii. Obie prace pokazują sposób postrzegania własnej wiedzy przez uczestników w ich środowisku. Odmienne kategorie odpowiedzi i różny skład badanych grup ograniczają możliwość ustalenia różnicy w samoocenie za pomocą jednego wskaźnika.
Polska adaptacja PZ-PUKT 2021 [1] pokazuje osobny zakres pytań o profilaktykę oraz szerszy zakres całego testu. W badaniu własnym wykorzystano krótszy zestaw autorski, obejmujący wybrane zagadnienia profilaktyki. Różnice w zakresie i budowie obu narzędzi ograniczają porównanie do treści obejmowanych pomiarem. Dane PZ-PUKT pochodzą ponadto od uczestników szkoleń podyplomowych pracujących w podstawowej opiece zdrowotnej. Porównanie samych procentów nie pozwoliłoby rozstrzygnąć, czy na rozbieżność wpłynęły cechy grupy, treść pytań czy warunki pomiaru.
Ograniczeniem badania był udział jednego rocznika oraz przeprowadzenie jednego pomiaru po zakończeniu bloku zajęć. Uzyskane wyniki opisują odpowiedzi badanej grupy, a bez pomiaru wyjściowego nie pozwalają ocenić zmiany w trakcie studiów. Zestawienie samooceny i wyniku objęło 76 z 84 osób. Uczestnicy z niepełnymi odpowiedziami mogli różnić się od uczestników uwzględnionych w tej analizie. W dalszym badaniu można zachować porównywalne warunki pomiaru w kilku rocznikach i zastosować to samo narzędzie, aby sprawdzić, jak stabilny jest kierunek obserwacji.
W krótkim wniosku do pracy możesz zebrać odpowiedź w jednym akapicie, na przykład „W analizowanym roczniku częściej wybierano dobrą lub bardzo dobrą samoocenę niż pozostałe odpowiedzi łącznie. W grupie z kompletem obu pomiarów wynik minimum 8 z 10 punktów częściej uzyskiwały osoby z samooceną 4 lub 5. Zależność opisana w badaniu dotyczyła autorskiego zestawu pytań i uczestników danego rocznika”. Jeżeli formułujesz wnioski w punktach, powiąż każdy z rzeczywistym pytaniem badawczym. Przepisanie wszystkich liczb z wyników utrudnia dostrzeżenie odpowiedzi na pytania pracy.
Jak poprawić dyskusję po uwadze promotora?
„Proszę porównać z literaturą, tutaj jest tylko opis”
Zaznacz własny wynik, którego dotyczy uwaga. Jeśli opisujesz zależność wewnątrz próby, zacznij od publikacji, która także zestawiła oba wskaźniki u tych samych osób. Podaj, co łączy obserwacje, a w kolejnym zdaniu wskaż najważniejszą różnicę w pomiarze lub grupie. W ćwiczeniu takim źródłem jest praca Szymańskiego i współautorów. Rogowska i Rychlewska pomagają opisać samoocenę w innej grupie. Praca Przybek-Mity i współautorów pomaga omówić zakres narzędzia. W takim akapicie trzy odniesienia mogą pełnić trzy różne funkcje, nawet jeśli wszystkie tytuły dotyczą wiedzy o odleżynach.
Przy poprawianiu rozdziału wybierz jedno konkretne twierdzenie i przetestuj je na pełnym tekście. Zdanie „Moja grupa miała lepsze wyniki niż badani w badaniu z 2020 r.” wymaga wspólnej miary punktowej albo innej uzasadnionej wspólnej podstawy. Zdanie „W obu próbach wyższej samoocenie towarzyszyła tendencja do uzyskiwania wyższych wyników odpowiedzi” wymaga sprawdzenia, czy w obu materiałach rzeczywiście zestawiono oba pomiary. Po zmianie zdania możesz też podać liczebności dla porównania we własnej próbie, aby było jasne, skąd wynika Twój opis.
„Czy mogę napisać, że badani zawyżyli samoocenę?”
Takie twierdzenie wymaga powiązania deklarowanej samooceny z dobrze uzasadnionym poziomem odniesienia. Potrzebne jest między innymi wyjaśnienie, co respondent miał rozumieć przez ocenę „dobrą” i jak wynik testowy miałby odpowiadać tej samej kategorii wiedzy. To oddzielne pytanie badawcze od tego, czy grupy różnią się częstością uzyskania określonej liczby punktów. Fikcyjny przykład pokazuje nakładanie się wyników obu grup. Można w nim opisać, że 23 z 45 osób z samooceną 4 lub 5 uzyskały poniżej 8 punktów. Samo to zestawienie pozostawia ocenę trafności ich deklaracji otwartą.
Jeżeli ankieta zawiera tylko pytanie o samoocenę, zakończ wniosek na rozkładzie ocen. Jeżeli masz tylko pytania sprawdzające, opisz wynik tych pytań. Przy obu wskaźnikach i braku możliwości łączenia formularzy przytocz osobno ich wartości i wyjaśnij, że danych nie da się sparować. Przy kompletnych parach pokaż najpierw to, co widać w danych, w tym nakładanie się rozkładów. Do mocniejszej tezy dopasuj osobno sposób pomiaru i reguły interpretacji.
„W innym artykule wniosek był odwrotny. Skąd ta różnica?”
Najpierw ustal, czy wyniki dotyczą dokładnie tego samego związku. Słabszy wynik całkowity testu w jednym badaniu i brak wyraźnej zależności samooceny od punktów w drugim to dwa różne typy informacji. Jeżeli rzeczywiście porównujesz ten sam kierunek zależności, przytocz dane oraz granice ich interpretacji. Wskaż różnicę w narzędziu lub warunkach, jeżeli możesz ją potwierdzić w obu opisach. Pozostaw otwarte, która z różnic mogła odegrać rolę, dopóki dane jej wpływu nie pokazują. Przy małych grupach rozbieżne oszacowania mogą też wynikać z niepewności pomiaru i losowej zmienności.
Podobnie ostrożnie opracuj wynik o szkoleniach. Jednorazowy pomiar po zajęciach pokazuje odpowiedzi w danym momencie. Jeśli porównujesz osoby deklarujące uczestnictwo w szkoleniu z pozostałymi, możesz mieć do czynienia z grupami o innym doświadczeniu lub innych warunkach pracy. Do oceny zmiany z czasem potrzebne są dane z różnych momentów, a do przypisania obserwowanej zmiany szkoleniu trzeba dodatkowo uzasadnić projekt i sposób analizy. W pracy przekrojowej bez takich danych opisz związek z deklarowanym uczestnictwem, jeżeli rzeczywiście go analizowano.
„Nie znalazłem badania identycznego z moim”
Poszukaj prac, które mają z Twoją wspólny jeden wyraźnie wskazany element. W zapytaniu o literaturę łącz określenia populacji, przedmiotu i narzędzia, na przykład „studenci pielęgniarstwa”, „profilaktyka odleżyn” i „samoocena” albo odpowiedniki angielskie „nursing students”, „pressure injury prevention” i „knowledge”. Przy wynikach narzędziowych szukaj także pełnej nazwy testu i jego wersji. Zapisz, czy znalezione źródło pomaga zinterpretować grupę, narzędzie, kierunek zależności czy warunki badania. Odpowiednio zawężone porównanie mówi czytelnikowi więcej niż stwierdzenie, że wszystkie publikacje potwierdzają podobny „poziom wiedzy”.
Jeżeli potrzebujesz ułożyć od podstaw pozostałe części pracy i sprawdzić, jak połączyć je z gotową dyskusją, zobacz poradnik o metodologii, analizie i dyskusji w pracy magisterskiej z pielęgniarstwa.
Sprawdź gotowy rozdział przed oddaniem
- Przy każdym procencie odszukaj licznik i mianownik. Upewnij się, że w tekście da się rozpoznać osobę, odpowiedź na pytanie lub jednostkę punktową.
- Sprawdź wspólny mianownik zestawienia samooceny i wyniku. Do zależności na poziomie osób używaj tylko tych formularzy, które da się połączyć i dla których obie miary są dostępne zgodnie z planem analizy.
- Prześledź, jak uwzględniasz odpowiedź „nie wiem”, odpowiedź błędną i puste pole. Upewnij się, że zachowanie braków jest takie samo w arkuszu, opisie wyników i streszczeniu.
- W cytowanych badaniach wyznacz konkretne miejsce, które potwierdza wynik. Zapisz wersję narzędzia, zakres pomiaru, kategorie i populację. Zwróć uwagę, czy cytujesz część dotyczącą profilaktyki, wynik całości czy ocenę własnej wiedzy.
- W dyskusji podkreśl każde zdanie zaczynające się od „wyższy”, „niższy”, „podobny” albo „wpłynął”. Sprawdź, jaki dokładnie wynik zestawiasz, jakie dane uzasadniają opis i czy sprzyjają wnioskowaniu o przyczynach.
- W zakończeniu odpowiedz na pytania postawione w celu. W przypadku autorskich pytań nazwij zakres pomiaru. Wynik ankiety może uzasadniać dalsze pytanie badawcze o praktykę zawodową lub efekty nauczania, jeżeli w pracy nie prowadzono takiej obserwacji.
Pytania o porównanie wyników ankiety z literaturą
Co powinien zawierać opis narzędzia badawczego w pracy dyplomowej?
Podaj nazwę i pochodzenie narzędzia, cel zastosowania, wersję językową, budowę, sposób udzielania odpowiedzi oraz zasady obliczania wyników. Wyjaśnij warunki wykorzystania, wykonane sprawdzenia i ograniczenia. Opis powinien odnosić się do faktycznie zastosowanego kwestionariusza, a nie późniejszej poprawionej wersji.
Czy każda ankieta lub praca wymaga testów statystycznych?
Nie. Zakres analizy wynika z celu pracy i pytań badawczych. Czasem wystarczą liczebności, procenty i statystyki opisowe. Jeśli badanie dotyczy różnic lub zależności, sprawdzam, jakie metody są odpowiednie dla danych i czy spełnione są warunki ich zastosowania.
Praca oparta na interpretacji przepisów, przeglądzie literatury, analizie jakościowej wywiadów lub indywidualnym studium przypadku może nie wymagać testowania hipotez statystycznych. W badaniu jakościowym analiza może koncentrować się na znaczeniu wypowiedzi. Wtedy właściwą pomocą może być metodologia, analiza materiału lub redakcja tekstu. Nie dodaję obliczeń tylko po to, żeby praca wyglądała bardziej naukowo lub była bardziej zaawansowana.
Jak połączyć ograniczenie badania z jego wpływem na wnioski?
Nazwij konkretną cechę procedury, wskaż wynik lub twierdzenie, którego dotyczy, i wyjaśnij konsekwencję. Następnie opisz rzeczywiście podjęte działania oraz to, czego mimo nich nie można stwierdzić. Nie zastępuj tego listą ogólnych haseł o małej próbie i braku czasu.
Czym opracowanie rozdziału badawczego różni się od analizy statystycznej?
Rozdział badawczy łączy opis rzeczywistego badania, prezentację wyników, interpretację i odpowiedzi na pytania pracy. Analiza statystyczna dotyczy doboru metod oraz obliczeń na danych ilościowych. Można zamówić oba zakresy łącznie, ale nowe testy i weryfikację obliczeń ustalam osobno po obejrzeniu materiału.
Czy można poprawić już przygotowany rozdział badawczy?
Tak. Mogę sprawdzić spójność tabel, wykresów, obliczeń, komentarzy i wniosków oraz dostosować układ do uwag promotora. Do kontroli poprawności wyników potrzebne będą również dane źródłowe i narzędzie badawcze.
Jakie informacje przesłać, żeby otrzymać wycenę?
Podaj temat, kierunek, rodzaj pracy, etap przygotowania i potrzebny termin. Opisz, co ma zostać przygotowane, sprawdzone lub poprawione. Dołącz aktualny dokument, wytyczne uczelni oraz uwagi promotora.
Przy badaniach przydatne będą założenia, ankieta lub scenariusz wywiadu i zebrane dane. Przy redakcji pod kątem podobieństwa dołącz raport JSA, jeśli go masz. Nie musisz mieć wszystkich materiałów, żeby zapytać o zakres pomocy.
Źródła
- [1] Przybek-Mita J., Bazaliński D., Małek E., Kozieł D., Kachaniuk J., Kózka M., Szewczyk M.T. (2024). Psychometric properties of the Pressure Ulcer Knowledge Test (PZ-PUKT) among nurses. Medical Studies, 40(3), 248-262. DOI
10.5114/ms.2024.141694.https://www.termedia.pl/doi_ft/10.5114/ms.2024.141694 - [2] Szymański S., Porębska E., Sipak-Szmigiel O. (2020). Wiedza studentów pielęgniarstwa na temat profilaktyki i leczenia odleżyn. Co wiemy na temat odleżyn? Polski Przegląd Chirurgiczny, 92(3), 22-25. DOI
10.5604/01.3001.0014.0508.https://bibliotekanauki.pl/articles/1391704.pdf - [3] Rogowska K., Rychlewska M. (2019). Wpływ kształcenia podyplomowego na rozwój kompetencji zawodowych pielęgniarek opieki długoterminowej. Innowacje w Pielęgniarstwie i Naukach o Zdrowiu, 4(3), 43-58. Rycina 6 i jej opis, s. 54-55. DOI
10.21784/IwP.2019.015.https://wyd.edu.pl/images/Czasopisma_naukowe/PPA/IwP2018/IwP_2019_1_4/IwP_3_4_2019/IwP_2019_3_calosc.pdf - [4] Warszawski Uniwersytet Medyczny, Wydział Nauk o Zdrowiu. Jak napisać pracę magisterską? Zalecenia dotyczące pisania pracy magisterskiej. Kierunek pielęgniarstwo, studia II stopnia. Część IV, rozdziały o metodach, wynikach i dyskusji.
https://wnoz.wum.edu.pl/sites/wnoz.wum.edu.pl/files/pielegniarstwo-studia-ii-stopnia-zalecenia-dotyczace-pisania-pracy-magisterskiej.pdf - [5] STROBE Initiative. STROBE Statement. Checklist of items that should be included in reports of cross-sectional studies. Pozycje 12(c), 13, 14(b), 19 i 20.
https://www.strobe-statement.org/download/strobe-checklist-cross-sectional-studies-pdf
Potrzebujesz opracować wyniki i dyskusję w pracy z pielęgniarstwa?
Prześlij temat, pytania badawcze, wymagania promotora, kwestionariusz i zestawienie wyników bez danych identyfikujących uczestników. Dołącz publikacje, z którymi chcesz porównać swoje wyniki, oraz roboczy fragment dyskusji, jeśli już go masz. Określ, czy potrzebujesz uporządkować analizę ankiety, opisać braki w danych czy przygotować wzorcowy fragment części badawczej.
Skontaktuj się ze StudentSupport


