W pracy magisterskiej z prawa nie wystarczy zebrać przepisów i wyroków – trzeba jeszcze wyjaśnić, jak odpowiadają na pytanie pracy. Zacznij od jednej wątpliwości: na przykład dlaczego sądy różnie rozumieją ten sam zwrot w przepisie. Wybierz okres, sprawdź właściwą wersję przepisu i przeczytaj uzasadnienia. Potem zestaw je z komentarzami i artykułami: co sąd lub autor uznaje za rozstrzygające i dlaczego? Z takiego porównania powstaje własny wywód, a nie kolejne streszczenie źródeł.
Można przeczytać kilkadziesiąt wyroków i nadal nie wiedzieć, co napisać w rozdziale. Zwykle przeszkodą jest brak kryterium porównania: kolejne sprawy są streszczane, ale nie wiadomo, jaką wątpliwość wspólnie wyjaśniają. Podobnie dzieje się z komentarzami. Zebrane wypowiedzi autorów stają się analizą dopiero wtedy, gdy zestawisz ich argumenty i wyjaśnisz znaczenie rozbieżności.
Pokażę, jak przejść od takiego pytania do pracy nad rozdziałem: znaleźć potrzebne przepisy i orzeczenia, zrobić użyteczne notatki, porównać wyjaśnienia i napisać wniosek. Przykłady dotyczą warsztatu pracy akademickiej w dziedzinie Prawo.
Od szerokiego tematu do problemu prawnego
Hasło „uzasadnienie rozstrzygnięć administracyjnych” wskazuje obszar, lecz obejmuje wiele instytucji, trybów i rodzajów wypowiedzi. Spróbuj zapisać, co dokładnie chcesz rozpoznać. Czy interesuje Cię sposób wyjaśniania podstawy prawnej, odnoszenie się do argumentów strony, czy różnice w rozumieniu jednego pojęcia? Dopiero odpowiedź pozwala ocenić, które przepisy i orzeczenia są potrzebne.
Robocze pytanie: dlaczego w wybranych orzeczeniach sądy inaczej rozumieją ten sam zwrot w przepisie i jak uzasadniają swoje odczytanie?
Zakres: jeden wybrany zwrot i zagadnienie, w którym ma on znaczenie, jeden porządek prawny oraz określone lata. Te granice doprecyzuj po wstępnym wyszukiwaniu, kiedy zobaczysz, jakie orzeczenia są dostępne.
Rezultat: wyjaśnienie, na czym polega różnica między odczytaniami, oraz ocena, które uzasadnienie lepiej odpowiada tekstowi przepisu i pozostałym przyjętym kryteriom. Same kryteria także trzeba wyjaśnić.
Zawężenie musi zachować sens sporu. Jeśli po usunięciu nazw instytucji pytanie mogłoby dotyczyć dowolnej pracy, prawdopodobnie jest jeszcze za ogólne. Jeśli wymaga rozpoznania wszystkich gałęzi prawa, zakres jest za duży.
Co właściwie będziesz badać?
Rozróżnij analizę treści i interpretacji prawa od badania zachowań ludzi lub działania instytucji. Pytanie o argumenty za wykładnią pojęcia wymaga pracy z tekstem prawnym, orzecznictwem i doktryną. Pytanie o to, jak obywatele rozumieją urzędowe uzasadnienia, wymaga także materiału o odbiorcach. Z samych orzeczeń nie wyprowadzisz odpowiedzi na drugie pytanie.
W metodologii opisz kolejność czynności, które rzeczywiście wykonasz. Możesz zapisać, że najpierw sprawdzisz brzmienie przepisu i jego powiązania, potem wyodrębnisz w uzasadnieniach różne odczytania, a następnie porównasz powody podane przez sądy i autorów. Sama nazwa „metoda dogmatycznoprawna” nie mówi czytelnikowi, jak pracujesz. Jeśli sięgasz do wcześniejszych przepisów albo innego systemu prawnego, dodaj, co chcesz dzięki temu wyjaśnić i które elementy da się porównać.
Agnieszka Bielska-Brodziak i Sławomir Tkacz w rozdziale „Methodology of Legal Research” rozróżniają między innymi perspektywę odkrywania odpowiedzi i jej uzasadniania. W pracy dyplomowej warto przełożyć to na prostą kontrolę: znalezienie stanowiska w publikacji jest początkiem, natomiast czytelnik musi jeszcze zobaczyć, dlaczego uznajesz je za przekonujące.
Ustal stan prawny i granice czasowe
Zapisz, jaki okres analizujesz i na jaki dzień przyjmujesz stan prawny. To dwie różne informacje. Orzeczenie może dotyczyć wcześniejszego brzmienia regulacji, nawet jeśli zostało wydane albo opublikowane później. Dzisiejsza wersja tekstu nie powinna automatycznie służyć do wyjaśniania dawnego rozstrzygnięcia.
Dla każdego istotnego aktu sprawdź źródło urzędowe, wersję, daty wejścia w życie oraz przepisy zmieniające i przejściowe, jeżeli mają znaczenie dla problemu. Zapisuj, do którego brzmienia odnosi się komentarz lub wyrok. Gdy porównujesz okresy, wyjaśnij, czy analizujesz zmianę tekstu, zmianę interpretacji, czy oba zjawiska. Różnic nie da się wiarygodnie opisać, gdy te poziomy są pomieszane.
Na etapie planu zarezerwuj czas na końcowe sprawdzenie aktualności. Nowa publikacja lub rozstrzygnięcie nie zawsze wymaga przebudowania całości, ale może wymagać dopisania ograniczenia, zmiany oceny albo uzupełnienia materiału. Decyzję uzasadnij związkiem z pytaniem pracy, zamiast dodawać każdy nowy dokument.
Trzy rodzaje źródeł, trzy różne zadania
- Teksty prawne: pozwalają sprawdzić, co zapisano w regulacji. Zaznacz zwrot, którego dotyczy pytanie, a następnie przeczytaj definicje i przepisy, do których odsyła. W notatce wyjaśnij, czy pomagają zrozumieć ten zwrot i w jaki sposób.
- Orzeczenia: pokazują, jak sąd wyjaśnił decyzję w konkretnej sprawie. Zapisz, o co toczył się spór, które fakty były ważne i jak sąd przeszedł od przepisu do rozstrzygnięcia. Sprawdź też rodzaj orzeczenia i jego znaczenie w danym porządku prawnym.
- Literatura naukowa: porządkuje pojęcia, przedstawia stanowiska i ich krytykę. Autor komentarza nie przemawia w imieniu sądu, a zdanie z podręcznika nie zastępuje sprawdzenia tekstu regulacji.
Nie sprowadzaj oceny źródła do pytania, czy jest „mocne”. Najpierw ustal jego status i zadanie w konkretnym fragmencie. Ten sam artykuł może dobrze przedstawiać historię sporu, lecz nie uwzględniać późniejszej zmiany. Z kolei aktualna informacja prasowa może wskazać trop do kwerendy, ale nie wystarczy jako podstawa rekonstrukcji argumentacji.
Zaplanuj kwerendę, którą potrafisz wyjaśnić
Zacznij od nazw instytucji i pojęć, następnie dodaj synonimy, oznaczenia przepisów oraz charakterystyczne sformułowania występujące w literaturze. Sprawdzaj urzędowe bazy aktów i orzeczeń oraz zasoby biblioteki uczelni. Komercyjny system informacji prawnej może ułatwiać pracę, ale jego wyniki nadal trzeba ocenić.
W notatniku kwerendy zapisz bazę, datę wyszukiwania, zapytanie i kryteria włączenia. Ustal również, co pomijasz: orzeczenia dotyczące innego brzmienia przepisu, dokumenty bez uzasadnienia albo sprawy o innym zagadnieniu. Nie wybieraj wyłącznie materiałów popierających pierwsze wrażenie. Zbiór wygodny dla tezy nie musi być zbiorem pozwalającym rzetelnie ocenić spór.
Nie istnieje jedna liczba wyroków lub książek właściwa dla wszystkich magisterek. O wystarczalności materiału decydują pytanie, zróżnicowanie stanowisk i przyjęty zakres. Gdy wyniki wyszukiwania są skąpe, sprawdź język zapytania i możliwość dotarcia do starszych tekstów, zanim uznasz, że problem nie został opisany.
Wyszukiwanie rozwijaj również przez bibliografie i odwołania w ważnych publikacjach. Gdy znajdziesz często cytowane opracowanie, sprawdź, do jakiego pytania odwołują się późniejsi autorzy. Nie zakładaj, że liczba cytowań dowodzi trafności stanowiska. Pomaga raczej rozpoznać przebieg dyskusji i miejsca, w których potrzebna jest dokładniejsza lektura. Prowadź osobną listę pozycji przeczytanych oraz tych, do których dopiero chcesz dotrzeć. Publikacji znanej wyłącznie z cudzej bibliografii nie przedstawiaj jako osobiście sprawdzonej. Jeżeli istotne źródło pozostaje niedostępne, zanotuj ten brak i oceń, czy bez niego można uczciwie odtworzyć analizowaną polemikę.
Jak czytać orzeczenie do analizy?
Przeczytaj pełne dostępne uzasadnienie. Skrót w wynikach wyszukiwania albo redakcyjna teza mogą skierować do dokumentu, lecz nie pokazują całego rozumowania. Oddziel stanowiska uczestników postępowania od stanowiska sądu. Zanotuj, na jakie pytanie sąd rzeczywiście odpowiedział i czego nie musiał rozstrzygać.
Przygotuj kartę orzeczenia: sąd, data, sygnatura, źródło, relewantne okoliczności, wersja regulacji, problem, rozstrzygnięcie, argumenty i znaczenie dla Twojego pytania. Dodaj numer strony albo część uzasadnienia, do której wrócisz podczas pisania. Nie przepisuj całej historii procesowej, jeśli istotne są jedynie dwa elementy różnicujące sprawy.
Jeśli dwa orzeczenia wyglądają na sprzeczne, sprawdź najpierw ich porównywalność. Inny stan faktyczny, inny problem procesowy lub zmienione brzmienie przepisu mogą wyjaśniać różnicę. Dopiero po takiej kontroli można rozważać rozbieżność interpretacyjną. Jedno odmienne zdanie nie wystarcza również do ogłoszenia trwałej zmiany linii orzeczniczej.
Literatura: porównuj argumenty, nie liczbę nazwisk
Załóż notatkę dla konkretnego pytania, na przykład o różne odczytania wybranego zwrotu. Przy każdym autorze zapisz: jak go rozumie, którym fragmentem przepisu to uzasadnia i co zarzuca innemu odczytaniu. Dodaj datę publikacji, stronę i informację o komentowanej wersji prawa. Cytat oznacz inaczej niż własny skrót; pod nim dopisz swój komentarz. Kiedy zaczniesz pisać, zobaczysz obok siebie odpowiedzi na to samo pytanie, zamiast przeglądać kilkanaście streszczeń książek.
Sprawdź, czy różnica między autorami jest rzeczywista. Mogą posługiwać się innymi definicjami, pisać o odmiennych sytuacjach albo komentować różne okresy. Gdy jeden autor polemizuje z drugim, dotrzyj do pierwotnej wypowiedzi, o ile jest dostępna. Przejmowanie samego streszczenia polemiki utrudnia uczciwą ocenę stanowiska.
W książce Jerzego Stelmacha i Bartosza Brożka „Metody prawnicze. Logika, analiza, argumentacja, hermeneutyka” odrębne części poświęcono różnym sposobom pracy prawniczej. To przydatny punkt wyjścia do dalszej lektury metodologicznej, a nie gotowy schemat każdego rozdziału. Narzędzia trzeba dobrać do konkretnego pytania i uzasadnić ich użycie.
Przykład: od zbioru materiałów do argumentu
Wybierz z przepisu zwrot, przy którym podczas lektury pojawiła się wątpliwość, i zapisz dwa możliwe odczytania: węższe i szersze. Pod każdym zostaw miejsce na wyjaśnienie, co obejmowałoby, a czego nie. Teraz otwórz uzasadnienia znalezionych orzeczeń i sprawdź, czy sądy rzeczywiście rozważają taką różnicę. To etap sprawdzania pomysłu: nie przypisuj nikomu stanowiska tylko dlatego, że pasuje do przygotowanego podziału.
Krok pierwszy: podkreśl wybrany zwrot w przepisie. Obok zanotuj definicje i odesłania, które mogą zmienić jego odczytanie. Przy każdym wyjaśnij, z którym z dwóch odczytań może się wiązać i dlaczego.
Krok drugi: znajdź w uzasadnieniu miejsce, w którym sąd wyjaśnia ten zwrot. Zapisz stronę lub punkt i własnymi słowami odtwórz tok wyjaśnienia. Jeśli wyrok tylko powtarza zwrot, nie traktuj go jak odpowiedzi na pytanie o jego znaczenie.
Krok trzeci: przy obu uzasadnieniach sprawdź te same rzeczy: czy sąd powołuje się na brzmienie, na inne przepisy, na cel regulacji i czy odpowiada na odmienne odczytanie. Nie dopisuj brakującego uzasadnienia za sąd; oznacz, czego w tekście nie znalazłeś.
Krok czwarty: otwórz komentarz lub artykuł dotyczący tego samego zwrotu. Sprawdź, czy autor dodaje własne uzasadnienie, krytykuje rozumowanie sądu, czy tylko relacjonuje wyrok. Zapisz to oddzielnie, aby nie policzyć powtórzonej wypowiedzi jako kolejnego niezależnego argumentu.
Może się okazać, że pozorna rozbieżność wynika z innego kontekstu spraw. Wówczas wartościowym wynikiem będzie wyjaśnienie tej różnicy, a nie podtrzymywanie zapowiedzianego konfliktu. Jeżeli rozbieżność pozostanie, wskaż, który argument uważasz za bardziej przekonujący, na jakich przesłankach opierasz ocenę i jakie zastrzeżenie nadal pozostaje otwarte.
Jak zbudować akapit analityczny?
Na początku akapitu nazwij jedną różnicę, którą chcesz wyjaśnić. Następnie przywołaj odpowiedni fragment uzasadnienia i opisz własnymi słowami, dlaczego sąd przyjął takie odczytanie. Zestaw je z drugim orzeczeniem lub wypowiedzią autora, jeśli dotyczy tej samej kwestii. Zakończ zdaniem wyjaśniającym, co wynika z porównania i czego nadal nie rozstrzyga. Przypis pozwala odnaleźć źródło, ale to Twoje zdania mają pokazać związek między przytoczonym fragmentem a wnioskiem.
Zamiast pisać „autor A twierdzi…, autor B twierdzi…, autor C twierdzi…”, rozpocznij od osi sporu: „Stanowiska różnią się tym, czy za rozstrzygający uznają argument dotyczący języka przepisu, czy jego funkcji”. Następnie udokumentuj tę różnicę i sprawdź, czy przeciwstawienie jest uzasadnione. Taki układ wymaga rozumienia tekstów, lecz pozwala uniknąć rozdziału będącego katalogiem nazwisk.
Przy redakcji usuń zdania zapowiadające więcej, niż wykazano. Sformułowanie „zawsze prowadzi” jest mocniejsze niż „w analizowanych sprawach towarzyszyło”. Wątpliwość nazwana precyzyjnie nie osłabia automatycznie pracy. Pokazuje, w jakich granicach można przyjąć Twój wniosek.
Zrób próbę na jednej kwestii przed napisaniem rozdziału
Zanim rozpiszesz kilkadziesiąt stron, przygotuj krótką analizę jednego argumentu. Wybierz fragment regulacji, pełne uzasadnienie orzeczenia i publikację, która odnosi się do tego samego problemu. Nie chodzi o wypełnienie narzuconej liczby źródeł, lecz o sprawdzenie, czy potrafisz połączyć ich treść. Na jednej lub dwóch stronach zapisz pytanie, potrzebne ustalenia i ostrożny wniosek. Obok zanotuj, czego nadal nie wiesz i jakiego dokumentu potrzebujesz do uzupełnienia tej luki.
Taka próba ujawnia różne przeszkody. Być może pojęcie jest tylko wspomniane w orzeczeniu, a rzeczywisty spór dotyczy czegoś innego. Być może publikacje powtarzają tę samą wypowiedź i nie dostarczają niezależnego uzasadnienia. Możliwe też, że porównujesz teksty z różnych porządków prawnych bez wyjaśnienia różnic. Każda z tych obserwacji jest powodem do poprawienia kwerendy lub pytania. Nie wymaga od razu porzucenia całego tematu.
Na spotkanie z promotorem przynieś tę próbę razem z krótkim planem i opisem kryteriów doboru materiału. Łatwiej wówczas omówić konkretną decyzję: czy potrzebny jest dodatkowy okres, inne orzeczenia albo dokładniejsza definicja. Zamiast pytać wyłącznie „czy temat jest dobry?”, zapytaj, czy proponowany materiał pozwala ocenić wskazany argument i czy granice analizy odpowiadają wymaganiom seminarium.
Materiały legislacyjne i własne założenia
Uzasadnienie projektu, dokument z konsultacji albo zapis przebiegu prac może pomóc rozpoznać deklarowane motywy rozwiązania. Zawsze nazwij jednak rodzaj materiału i ustal jego związek z analizowaną wersją regulacji. Wypowiedź uczestnika prac nie staje się automatycznie treścią przyjętego przepisu. Nie zastępuje też sprawdzenia, czy ostateczny tekst zachował rozwiązanie omawiane na wcześniejszym etapie. Materiał pomocniczy powinien wspierać wyjaśnienie konkretnej kwestii, a nie tworzyć pozór dodatkowego autorytetu.
Podobnie traktuj własną hipotezę. Może porządkować poszukiwania, jeżeli seminarium przewiduje takie ujęcie, ale nie powinna zamykać drogi do odmiennej odpowiedzi. Zapis „szersza interpretacja lepiej realizuje cel regulacji” wymaga zarówno ustalenia tego celu, jak i uzasadnienia porównania. Nie wystarczy nazwać go hipotezą i zebrać zgodne cytaty. Czasem lepiej postawić otwarte pytanie o racje przemawiające za każdym stanowiskiem, a ocenę sformułować dopiero po analizie.
Plan pracy powinien odtwarzać tok rozumowania
Układając plan, przypisz rozdziałom konkretne zadania. W pierwszym możesz wyjaśnić wybrany zwrot i przepisy, bez których nie da się go zrozumieć. W następnym pokaż, gdzie w orzeczeniach pojawia się różnica odczytań, a potem porównaj podane uzasadnienia z literaturą. Ostatnia część powinna prowadzić do odpowiedzi na pytanie pracy. Rozdziały nie muszą być jednakowo długie. Same etykiety „teoria” i „praktyka” nie powiedzą Ci, co w nich napisać.
Do każdego podrozdziału dopisz jedno zdanie: „Po tej części czytelnik będzie wiedział…”. Jeśli dwie części mają identyczne zadanie, rozważ ich połączenie. Jeśli podrozdział nie jest potrzebny do odpowiedzi na pytanie, sprawdź, czy nie rozbudowuje jedynie tła. Pomocny jest także Plan pracy licencjackiej i magisterskiej – jak przygotować się na spotkanie z promotorem?.
Oddziel ustalenia o prawie od propozycji zmian
We wnioskach odpowiedz na postawione pytanie, zamiast ponownie opisywać zawartość rozdziałów. Oddziel ustalenia odnoszące się do analizowanej regulacji i jej interpretacji od postulatu zmiany prawa. Propozycja lepszego rozwiązania wymaga podania kryterium oceny oraz wyjaśnienia, co miałoby zostać poprawione.
Wskaż ograniczenia: zakres dat, dostępność uzasadnień, dobór baz i trudność porównania spraw. Jeśli przeanalizowałeś wybrany zbiór, nie przedstawiaj go jako całego orzecznictwa. Częstość występowania argumentu w tym zbiorze nie jest automatycznie miarą jego prawnej doniosłości. Nie wnioskuj też o doświadczeniach obywateli, jeżeli nie zebrałeś materiału pozwalającego je poznać.
Kontrola przed przekazaniem rozdziału
- Czy pytanie, metoda, źródła i wnioski dotyczą tego samego problemu?
- Czy przy istotnych dokumentach sprawdzono wersję regulacji i kontekst sprawy?
- Czy odróżniasz własny argument, cudze stanowisko i opis treści orzeczenia?
- Czy uwzględniasz kontrargumenty oraz wyjaśniasz kryteria doboru materiału?
- Czy każdy podrozdział wnosi przesłankę potrzebną do odpowiedzi?
- Czy końcowe twierdzenia mieszczą się w granicach materiału?
Formalny zapis źródeł sprawdzisz osobno w poradniku Akty prawne i orzecznictwo w bibliografii i przypisach – przykłady. Nie zastąpi on analizy, ale pomoże uporządkować jej dokumentację. Przy wyborze wsparcia możesz rozważyć Pomoc w przygotowaniu planu pracy licencjackiej i magisterskiej, Przygotowanie literatury do pracy licencjackiej i magisterskiej albo Korekta i redakcja pracy licencjackiej i magisterskiej, zależnie od etapu pracy.
Na koniec przeczytaj sam początek i zakończenie każdego podrozdziału. Sprawdź, czy przejście między nimi jest zrozumiałe bez odgadywania Twoich intencji. Jeśli pojawia się nowe pojęcie, ustal, gdzie zostało wyjaśnione. Jeśli zmienia się przyjęty okres lub zakres, nazwij tę zmianę. Warto również wybrać kilka kluczowych zdań i ponownie otworzyć ich źródła. Kontrola ma potwierdzić zarówno zgodność informacji, jak i to, że wykorzystany fragment rzeczywiście uzasadnia przypisane mu twierdzenie. Poprawny numer strony nie naprawi argumentu, którego w źródle nie ma.
Literatura i materiały do dalszej pracy
Poniższe publikacje służą uporządkowaniu warsztatu. Nie są bibliografią każdego tematu prawniczego. Do wybranej instytucji trzeba dobrać odrębną literaturę i sprawdzić właściwe teksty źródłowe.
- Stelmach J., Brożek B., Metody prawnicze. Logika, analiza, argumentacja, hermeneutyka, Kantor Wydawniczy Zakamycze, Kraków 2004. Dane wydania: https://abc.uw.edu.pl/katalog/ksiazka/14797
- Bielska-Brodziak A., Tkacz S., Chapter 1. Methodology of Legal Research, otwarty podręcznik Uniwersytetu Śląskiego, LawInStyle. https://lawinstyle.us.edu.pl/oa/chapter-1-methodology-of-legal-research/
- Uniwersytet Warszawski, Metodologia nauk prawnych, opis przedmiotu 1600-SZD-N-MNP-PR. https://informatorects.uw.edu.pl/pl/courses/view?prz_kod=1600-SZD-N-MNP-PR
Najczęstsze pytania
Co opisać w metodologii pracy prawniczej opartej na przepisach i orzecznictwie?
Opis powinien wyjaśniać, jaki problem analizujesz, jakie źródła wykorzystujesz i w jaki sposób dochodzisz do wniosków. W zależności od tematu może dotyczyć analizy dogmatycznoprawnej, porównawczej lub historycznoprawnej. Prześlij temat, plan oraz wytyczne promotora lub uczelni. Pomogę powiązać opis metody z faktycznie wykonanymi działaniami, bez dopisywania badań, których nie przeprowadzono.
Jak uporządkować rozbieżne orzeczenia w pracy z prawa?
Warto pogrupować je według problemów i stanowisk, uwzględniając stan faktyczny, podstawę prawną oraz okres, którego dotyczą. Sama różnica rozstrzygnięć nie zawsze oznacza spór w wykładni. Prześlij orzeczenia wraz z uzasadnieniami i fragment pracy. Pomogę dopracować układ porównania oraz jasno oddzielić stanowiska sądów od Twojego komentarza.
Co przesłać do poprawy przypisów do orzeczeń i komentarzy prawniczych?
Dołącz tekst z przypisami, wykaz źródeł i wytyczne promotora lub uczelni. Przy orzeczeniach potrzebne są dane pozwalające je odnaleźć, na przykład sąd, data, sygnatura i źródło publikacji. Przy komentarzach przydadzą się dane autora komentowanego fragmentu, redaktora, wydania oraz wskazanie artykułu, strony lub numeru tezy, zależnie od publikacji. Jeśli czegoś brakuje, prześlij link albo kopię wykorzystanego fragmentu z danymi źródła.
Czy tekst jednolity i ujednolicony aktu prawnego to to samo?
Nie. Tekst jednolity jest ogłoszonym urzędowo zestawieniem treści aktu. Tekst ujednolicony pomaga odczytać treść z uwzględnionymi zmianami; system ELI wskazuje, że taki tekst nie ma mocy prawnej. Przy cytowaniu ustal rodzaj wykorzystanego dokumentu, jego oznaczenie publikacji oraz okres, którego dotyczy analiza. Nie zakładaj, że najnowszy pobrany PDF automatycznie odpowiada każdej analizowanej sytuacji.
Ustalmy, czego potrzebuje Twoja praca z prawa
Jestem Wioletta, a StudentSupport prowadzę od 2018 roku. Jeśli utknąłeś przy porównywaniu wyroków albo rozdział składa się głównie z cytatów, prześlij temat, wymagania promotora i krótki fragment. Zobaczymy, czy potrzebujesz uzupełnienia literatury, zmiany planu, konsultacji czy redakcji. Gdy pomocny będzie wzorcowy rozdział lub opracowanie, ustalimy, jakiego pytania ma dotyczyć. Cenę, termin i zakres pracy uzgodnię z Tobą przed rozpoczęciem.
